De kittens van Takira zijn geboren via een keizersnede op 1 augustus 2009. Het laatst geschreven verhaaltje staat bovenaan.

19 december 2009
Ook van de eigenaren van Orlando en Kjell krijgen we met regelmaat te horen wat ze uitspoken. Orlando is een gezeglijk ventje, net zijn mam, maar Kjell... oei oei oei. Wat een dondersteen is dat en is dus helemaal geen steek veranderd. Tja, die komt toch heus uit dezelfde mam... en dezelfde papa. Maar als ik kijk naar onze eigen Bono dan zijn het two of a kind. Een donderstraal eerste klas, maar zoooo lief! Tja en nu de kerstboom.... Tadaaaa ze doen er mooi NIETS mee! Niets is niet helemaal correct want elke dag liggen er 5 ballen op de grond. Uiteraard allemaal van plastic en daar gaan ze even mee spelen. 's Morgens hang ik ze er weer in en blijven ze er vanaf. Tot 's nachts, dan gebeurt hetzelfde. Maar ik vind het geen verkeerde score hoor, voor 5 kittens en 4 volwassen katten J

8 december 2009
Heerlijk! Babetje, mooie meid blijft hier wonen! Dank je wel schatje ;-) Dit is uiteraard een paar weken geleden al besloten, maar ja, eerst het kattenspul en daarna de site. Samen met Bono, het zwarte monster zet het overgebleven spul hier dagelijks de tent op zijn kop. Geloof maar niet dat je iets kan doen zonder dat er 5 kittens, ahum, kittens... je mee helpen. Hier staat sinds 4 december de kerstboom, kaal en geen versiering erin, om te kijken wat de kittens ermee deden. Niets. De volgende dag wat vlindertjes erin gehangen... Niets. De dag erop een slinger erin gehangen. Niets... De voet bekleed, niets... Piek erin, niets... Oei, morgen ga ik de lampjes erin doen. Maar toen we vanmiddag de buitenverlichting in orde brachten keek ik eventjes achterom en wat zie ik? BONO, juist dat zwarte krengetje zat de bedrading van mijn kersthuisjes in stukjes te vreten! Als er hier iets gebeurd dan kijken we elkaar aan en zeggen alleen maar, tis zeker zwart....

19 november 2009
Het is pas 5 dagen geleden dat ik geschreven heb over Mooie meid Babet, maar deze dame is aan het groeien! Ineens wordt ze zwaar en een hoeveelheid haar dat is onvoorstelbaar. Inmiddels is ze al net zo zwaar als broertje Bono, Bono is heel erg groot, hij voelt zich echt een de bink en is een flinke pestkop. Zeker voor Henk, pakt zijn voet vast en al slepend lopen die twee dwazen door de woonkamer. Bono vind het prachtig! LOL, Henk ook hoor. Zo schuchter als Babet was, zo brutaal wordt ze nu na het verhuizen van Arlon. Nu komt ze heerlijk naast me liggen en je kan goed zien dat ze geniet van de knuffels en het aaien. Normaal sprong Arlon met regelmaat bovenop haar om te stoeien dus trok ze zich terug. Nu gaat ze echt opbloeien. En ze weet heel goed dat ze mooi is! 

14 november 2009
Het enige overgebleven kitten van het nestje van Takira is Babet. Tutje Babetje. Schattige Babetje, oftewel mooie meid. Een berg haar en een kraag waar je U tegen zegt. Heel zacht karakter. Maar ga nou niet je ding doen, want als eerste staat ze erbij en schijnt de rest van de troep te 'roepen' dus nog 5 andere kittens belemmeren me het doen van de dingen die noodzakelijk zijn. Kattenbak uitscheppen? Babet 'helpt'. Appeltaart bakken? Babet gaat in het bakblik liggen kijken hoe het moet. En als mama Takira ze roept om een slokje te drinken is ze er als eerste bij. Ja Takira zorgt nog steeds voor haar kindjes en die van Shana. Een bere goed moedertje is dat. En Bono, onze zwarte vent die heerlijk bij ons blijft dat is me een manneke! Zo nieuwsgierig als de beul en je hoeft hem maar aan te kijken en die knor gaat aan. Die twee zijn ook dikke maatjes, maar eigenlijk zijn het allemaal maatjes van elkaar. Soms liggen ze alleen te pitten, maar het meeste liggen ze op een kluwen bij elkaar. Maar jammer is het wel dat dit mooie meisje nog geen eigen gouden mandje heeft...

8 november 2009
Slik, er is er weer eentje vertrokken met zijn koffertje... Brynjar Kjell. Vanmiddag zijn we de mooie man weg gaan brengen naar Terhole. En nu mag ik eindelijk zijn werkelijke naam zeggen: Kjell heet deze mooie kerel al 11 weken hier. Kjell is een kadootje voor zijn nieuwe eigenaar Ronald. Toen Ronald en Sylvian hier op visite kwamen en gelijk naar de kleintjes te kijken vertelde hij steeds dat de mooie Brynjar zo erg leek op zijn overleden Arkjell. Het idee werd geboren bij zijn vrouw om Brynjar te reserveren om Ronald te verrassen. Uiteraard is Kjell geen vervanging voor zijn overleden kat, maar wel een mooie aanvulling als herinnering. Ronald, we hopen dat je blij gaat worden van dit prachtkereltje en wie weet rijd hij binnenkort ook we mee met je in de vrachtwagen... O en Ronald, laat geen glas staan want hij duwt zijn koppie erin en gaat zo rondwandelen... ;-) Maar verders is hij niet ondeugend hoor, grinnik.

3 november 2009
Brynjar, dit is mìjn boterham. Nee Brynjar, niet uit mijn glas met melk drinken, dan ga je aan de rees. Brynjar, dit is mosterd en dat lust je niet. Oke, Brynjar lust wel mosterd. Ga niet op mijn bordje staan. Axel, wil je ook een stukje ham? Rustig aanpakken vent. BRYNJARRRRR je staat op m'n brood! Flots, brood kaal, worst met mosterd omgekeerd op mijn broek en de vloer.... stikkend van het lachen kijken Henk en ik elkaar aan... en loop ik strompelend met een omhoog gehouden mosterdbroek, halverwege struikelend over Babetje naar de keuken... Wat zit er nou op je koppie Brynjar? Ow, mosterd... Brynjar de kamikaze piloot, springt vanaf het kamerscherm zo pats! op de eetkamertafel tussen de borden en pannen want Brynjar wil mee eten en wel nu! Kleine Brynjar moet bij zijn nieuwe eigenaren maar een kinderstoel en eigen bordje krijgen hahahaaaaa

18 oktober 2009
Er loopt zo'n klein wiebelkontje langs me en ik zit er helemaal vertederd naar te kijken. En kijken is de hoofdzaak wat we tegenwoordig doen. Voor foto's heb ik geen tijd, alleen maar kijken, optillen, knuffelen en vooral Genieten! De mooie man Brynjar gaat over 14 dagen al naar zijn nieuwe gezin. Slik. Behalve dat hij echt ongelofelijk mooi is, is hij ook net ze ongelofelijk lief. En op 4 oktober schreef ik dat de kleintjes behoudender zijn als de groten, nou vergeet het maar hoor, ze zijn net zo brutaal. Vooral dondersteen Bono. Bjørn is wat voorzichtiger, net zoals Babetje. Maar net zoals de rest rennen en vliegen ze de trap op en af, denderen ze over de houten vloeren wat ze helemaal geweldig vinden. Het is nu kouder aan het worden, dus we plexiglas platen achter de bank gezet in de woonkamer, zodat de koude lucht vanuit de keuken minder de woonkamer in kan komen. En lekkere zachte kussen bij de verwarming neergelegd waar ze met graagte gebruik van maken. 10 van die huppels heerlijk slapend op bijna 1½ meter kussen. Deze week zijn de kleintjes ook minder aangekomen dan anders, want ze gebruiken heel veel energie met het rennen en racen naar de bovenverdieping. En ach, de 'kleintjes' zitten met 11 weken al dik over de anderhalve kilo, dus niets om me zorgen over te maken. 
Binnenkort zal de website er anders uitzien, want ik heb het vermoeden dat mensen de navigatie niet prettig vinden en daarom de site sneller wegklikken. Dus behalve kijken en genieten ben ik ook weer lekker aan het bouwen J

10 oktober 2009
Zoals bij de verhaaltjes van Shana al staat, zijn ook de kleintjes gechipt. Zonder gepiep, behalve kleine Babetje. Die vond het niet leuk. Logisch, want het is toch wel een erg dikke naald in zo'n klein lijfje hoor.
Vorige week vonden we het ineens nodig om na 10 weken eens de gordijnen te wassen en de ramen te zemen. Nee dát is pas leuk met 10 kittens! Een plezier dat ze hadden met het water, de trapleer en het buiten zetten van de planten in de regen... Moet je met een zware plant in je handen eens proberen om de hordeur te openen, jezelf er doorheen te proppen en die deur weer dicht te krijgen zonder dat er kittens de tuin in rennen... Vervolgens klom het spul in de hordeur om zeer zeker alles goed te kunnen volgen. Tja, en dan moet die hordeur weer open met 4 bengels erin hangend. Het zemen van de ramen was echt wel heel leuk. Voor hun dan... Pootje in de emmer en helpen he. Dus toen ze na een uurtje of 4 versleten in slaap waren gevallen heb ik de onderkanten nog maar eens over gedaan... En heeeel zachtjes de vitrage weer opgehangen. de volgende dag waren de overgordijnen aan de beurt, dus weer de trapleer waar ze direct op sprongen. Nou zie dan die zware gordijnen maar af te halen met een aantal kittens op de treden. Ik heb doodsangsten uitgestaan. Je zal toch een trede zakken en bovenop zo'n kleintje gaan staan, brrrrr.
Maar goed, alles is hier weer spic en span.
Ik heb nog een tip trouwens. Ergens heb ik gelezen dat kattenplas lucht goed te behandelen is met bakpoeder. Dit strooi je op de plek en met een doek ga je dat schoonpoetsen. Ik heb dit zelf niet uitgeprobeerd, want bij de DA was iets nieuws gedemonstreerd: een black light lampje wat de urine plekken opspoort, (deze lichten dan op), zelfs oude plekken. De zijn dan te neutraliseren met Urine-Off. Het haalt de gele vlek weg en verwijderd definitief de geur. Ook die van katers die sproeien. Ik heb het zelf met succes gebruikt op oude plekken waar Romy meermaals geplast had. Ga eens Googlen en overtuig jezelf. Ik ben meer dan tevreden over het product! *** noot, wanneer iemand een staaroperatie gehad heeft zoals Henk, dan is dit blauwe licht van de black light lamp niet meer waar te nemen***

4 oktober 2009
Het verschil in de karakters tussen de 2 nestjes wordt met de dag duidelijker. Zo wild en ongeremd als de kittens van Shana zijn, zo behoudend en lief zijn de kittens van Takira. Behoudend is eigenlijk niet het juiste woord, maar ze zijn iets rustiger in alles. Als de kleintjes van Takira iets doen wat niet mag, dan is een simpel uh uh voldoende om ze te laten luisteren, maar doe je hetzelfde bij de kittens van Shana, dan steken die nog nét hun middelste teentje niet op naar me. 
Mijn grote begonia is historie, waarschijnlijk is er eentje slapend van de krabpaal afgeduveld, want 's morgens was hij plat. Ach, hij stond er alleen nog maar en was op zijn eindje, om af te leren dat bloemetjes en planten streng verboden zijn. Oke, dat is me gelukt, ze komen niet meer aan de planten en daar was het om begonnen. En erin vallen is geen slopen en ook geen opzet, toch? LOL en ik weet zeker dat het niet de kleintjes van Takira waren want die zijn veel te lief ervoor. Toch? Of zouden ze over een week net zulke bavianen zijn als die van Shana? Neh, geloof ik niks van. 
Afgelopen zaterdag hadden ze hier in Terneuzen een actie met zeer voordelig chippen. Onze centen zijn ook niet van karton, dus 10 kittens verdeeld over 3 manden en wij in de auto. Aangekomen daar moesten we buiten in de kou wachten op onze beurt want het chippen en een gratis dierenarts controle werd buiten gehouden. En de rij was lang..... Uiteraard hebben we de manden met kittens in de auto laten staan, anders hadden we nu met 10 verkouden kittens gezeten. Na een uur te hebben staan blauwbekken kregen we te horen dat de chips op waren en werden we met een kaartje naar huis gestuurd om in de kliniek terug te komen, ook tegen gereduceerd tarief dus morgenochtend vroeg direct een afspraak maken. En niemand hoeft ach en wee te roepen omdat ze pas 9 en 10 weken zijn, want de ahum 'kleintjes' wegen al 1,3 kilo en 1,6 kilo... 

28 september 2009
Nou.... ik heb het weer voor mekaar hoor! Toen we vanmorgen bij de DA waren voor de eerste enting en check was ik zo slim om gelijk te vragen of Buffy en Britt wel echt meisjes waren. Want normaal lijken de katers op hun mama. Tja, en daar had ik dus gelijk in.... Met andere woorden: Buffy is een kereltje en krijgt de naam Brynjar en Britt is eveneens een kereltje en hem noemen we Bjørn. Het is wat met dit nest he... De twee heerschappen hadden keurig ingedaalde balletjes.... Pfffft. Uiteraard gelijk laten kijken of Babetje wel een meisje is en ja hoor (zweet zweet) dat was goed. Bono was natuurlijk al gecontroleerd op ballen, dus dat blijft een ventje. Jammer genoeg was bij het zwarte manneke een licht hartruisje te horen, dus als dekkater zal hij nooit fungeren wat ook niet onze bedoeling was, zelfs niet als dit over mocht gaan. Gewoon hakkie takkie weg zakkie ;-) 
Waarschijnlijk is dat ook de reden dat Shana nogal wild tegen hem aan ligt te trappen als hij met haar wil spelen en hardhandig in zijn strotje bijt. In de natuur worden de zwakkeren geëlimineerd. Weet Shana veel dat zij al gedomesti-dingest is lol. Het was me het ochtendje dus wel.
Even voor de goede orde nu: het nest bestond uit 5 katers en 1 poes. Als ik nu een man was geweest, dan had zeker weten mijn bijnaam Lullo geworden! Maar niemand van ons, including me, heeft ooit 1 seconde getwijfeld aan het geslacht van die twee. Ze zien er helemaal niet 'mannelijk' uit. Ze tonen als 2 lieve schattige meisjes.... O o o.....

24 september 2009
Kelly, Britt, Babetje en Bono lijken zo klein he, vergeleken bij de groten van Shana. Maar bij het vergelijken van de gewichtenlijsten groeien ze met hetzelfde tempo. Maar ze zien er zo lief en propperig uit. Zeker Kelly, dat is ene bos haar en een prachtmeisje. Bono zoekt ons altijd op om lekker te knuffen en te slapen, net zoals Britt en Buggy. Babet is iets meer op zichzelf. Dat kleine ratje Buffy is er als de kippen bij als we met de middag boterham op de bank gaan zitten. Hoppa en ze zit op schoot. Nou, die kan je er tig keer afzetten, maar ze zit zo weer op schoot. Ach, hier mag dat, maar nu krijgen ze nog even niks van extra's, eerst die darmpjes helemaal rustig krijgen. 
We zijn er achter wat een gedeelte van het roepen van Takira betekend. Als zij 's morgens naar buiten wil, dan wil ze de kittens ook buiten hebben. Het is dan mrwwwoooow, mraaaauuuuw net zolang tot de kittens naar haar toekomen. Dan staat ze op en loopt naar het plastic schuifdeurtje en springt er overheen. Maar ze snapt niet dat de kittens dat niet kunnen, dus gaat ze maar alleen. Verder betekend het gewoon, hee, kom effe eten want het gaat zeer doen, die dikke tieten maar dan gaat ze ook liggen en vallen de kittens aan. Welk kitten zal haar een zorg zijn, als de druk maar van de ketel gaat. Dus van krolsheid is gelukkig geen sprake. 
Met 7 weken Bono en Britt dik 11 ons en Babet en Buffy dik een kilo. We zijn gezegend met zulke vreetmonsters ;-)

19 september 2009
Slik, we snappen steeds meer wat het inhoud om 10 kittens te hebben.... 3 kattenbakken waar zo'n 20 keer per dag de schep doorheen gaat. 1 Kitten die vertikt om op de bak te gaan plassen dus die wordt met argusogen in de gaten gehouden, dus steeds slepen met een emmer Biotex. Kattenkorrels door de hele benedenverdieping, is 2 x op een dag vegen, dweilen en stofzuigen. Maar gelukkig zijn ze vriendjes met de stofzuiger. Buffy en Bono houden er hele gevechten mee, dus van effe snel is ook geen sprake meer maar het is wél lachen hoor. Uiteraard heb ik het gefilmd en het is te zien op de pagina van Buffy.
En die kleine Britt is toch zooo lief he, zucht en met de dag wordt ze mooier en ze heeft een pracht profiel. En rap op die kleine pootjes! Niet dat Babetje voor haar onderdoet hoor, ook komen bij allemaal de langere dekharen al tevoorschijn.
Elke keer als het hier voedertijd der dieren is dan begin ik bij voorbaat al te lachen ;-) Met een grote schaal met geprakt natvoer lopen Henk of ik de kamer in onder het roepen van kittie kittie kittiesss en voel me net de rattenvanger van Hamelen. De ratjes schieten overal vandaan en van lopen is geen sprake meer. Schuifelend banen wij ons een weg en steeds meer ratjes komen aangeschoten tot de schaal eindelijk op de grond staat. En dan is het aanvalluhhh en na het leegeten van de schaal valt het spul heerlijk in slaap... Totdat het ritueel opnieuw begint.
Of Takira krols begint te worden daar twijfelen we over. Ze loopt te roepen dat het een lieve lust is, maar het waarschijnlijker is het dat ze gewoon de kittens roept omdat haar melkbussen vol zijn. Maar ja, de kittens die luisteren niet meer naar mama en gaan gewoon door met hetgeen waar ze mee bezig zijn. Totdat Takira op de grond gaat liggen en dan komen er toch een stel bavianen aan om haar eens lekker leeg te lurken. 

13 september 2009
Nou de kogel is hier door de kerk hoor. Katertje Bono blijft bij ons! Niets veranderlijker dan een mens he. Henk wil gewoon het pikzwarte kereltje niet missen. Logisch, want het is zoooo'n liefie. Hij klimt op zijn schoot om heerlijk in slaap te vallen. Zijn 2e stamboom naam wordt Boy, want ik noem hem nu al 7 weken Bono Boy, dus dat blijft. Afgelopen nacht waren we hier lichtelijk in paniek. We hoorden gepiep en gemiauw en het kwam vanachter de bank. Gelijk kijken natuurlijk en we boften dat het niet 's nachts gebeurd was, want Buffy hing met haar nageltje in een belletje vast... Aan het baby krabpaaltje zitten leuke speeltjes met belletjes. Gelijk het speeltje eraf getrokken en het gillende kitten met een schroevendraaiertje bevrijd van het belletje. Het was echt schrikken voor Buffy én voor ons. Uiteraard zijn nu alle leuke dingetjes er direct afgeknipt! Dat de kleintjes steeds brutaler worden merkten we vanavond weer eens. We hebben als afscheiding naar de keuken een rieten kamerscherm staan. Toevallig zei ik vanavond tegen henk dat ik het vreemd vond dat er nog niemand ingeklommen was. Pfff had ik het maar niet gezegd. Wie zat er vanavond na het ontwormen op de grote koelkast? Buffy.... Geklommen in het rieten kamerscherm zonder dat we het gehoord hadden en zo hoppa op de koelkast. Tja, ze hebben honger en het eten komt altijd uit de keuken, dus moest ze daar wezen he. Zus Babet was ook al onderweg. Dus beiden in het kippenekkie gepakt en eens streng toe gesproken. En o o wat wáren ze onder de indruk. Not. En omdat het gezegde is: als 1 schaap over de dam is volgen er meer, heeft Henk direct een plaat aan de bovenkant van het scherm vastgezet zodat ze niet meer er overheen kunnen. Tjonge, jullie zouden onze gebarricadeerde woonkamer moeten zien ;-)

8 september 2009
Over mijn bureau stoel hangt mijn vest, want ik heb het warm. Ik zit te tikken en voel getrek aan mijn rugleuning en kijk achterom wat er in hemelsnaam aan de hand is. Hangen er 2 apies in en eentje probeert m'n pantoffel te pikken. Hee hallo, mijn voet zit er nog wel in he! Die 2 apies zijn de kleintjes van Takira. Ach, tis maar goed dat wij niet aan spullen hechten. Nou ja, eerlijk is eerlijk, het behang, de planten, de gordijnen en het bankstel dat mogen ze gewoon niet slopen, bewust dan he. Als het straks kleine race wagentjes worden die over het bankstel heen rennen en er krabbels in komen omdat ze uitglijden, tja, dat weet je eenmaal als je een leren bankstel hebt. Wil je dat niet, dan moet je geen katten nemen en zeker geen nestje(s). En als wij ze dat allemaal afgeleerd hebben als ze naar de nieuwe eigenaren gaan, dan is het allemaal goed en hebben we weer een prestatie geleverd. Whoehaahahaa momenteel lig ik even in een deuk, want Britt is samen met Buffy rondjes aan het rennen achter elkaar aan om de salontafel heen en dat gaat hard! Toink, Britt heeft zich omgedraaid en knalt met een noodvaart tegen Buffy aan.... Verdwaasd gaan ze allebei een kant op hahahahaaaa. Bono uhhh Bonnie ligt heerlijk tegen zijn, ahum haar zusje Babetje aan op het vetbedje en dromen mooie dromen... Buffy is zich aan het ontwikkelen tot een heerlijk meisje wat erg graag aandacht krijgt en ze gaat me wassen. Iets mooiers is er voor een kattenmens niet, want wassen betekend volledige overgave en pure liefde. Vachtverzorging tegenover anderen doen katten alleen maar als ze mens of soortgenoot echt mogen. Het dagelijkse wegen beginnen ze een feest te vinden en zodra ik me omgedraaid heb om het gewicht op te schrijven zitten er zo 3 kittens in het bakje van de weegschaal ;-) Bonnie gaat definitief als roepnaam Zina krijgen. Ik had een aantal mensen gevraagd om mee te denken over een naam, want Henk vond Zina een stomme naam. Hij zegt "ik noem haar toch Blacky, net zoals we Shana Sperzieboon en Takira Bolle noemen". Maar die naam is precies geschikt voor stoere Bonnie. Dus Zina is een feit, ook voor de stamboomnaam. Bonnie Zina. Een lieve internet kennis heeft haar foto voorzien van een fonkelend sterretje op haar hoedje, echt gaaf! Dank je wel Anja!

4 september 2009
Uhhhhh Bono, die lieve kleine wollige man blijkt een lief klein meiske te zijn.... Syl en Ron waren hier om te kijken naar het spul. Gelijk gaf Syl Bono aan Ron en vroeg "wat is het geslacht"? Want wij en de DA konden het niet met zekerheid zeggen. "Een meid" zei Ron. Dus Bono wordt Bonnie J Vind Henk écht niet erg hoor, want die is er al verliefd op vanaf de eerste week. We zijn dan 2 Noortjes rijker en vind ik écht niet erg hoor ;-) Gut dan hebben we 4 meiden uit het nestje van Takira inplaats van 1 knul en 3 meiden.  (eigenlijk 3 knullen en 3 meiden, maar daar wil ik liever niet meer aan denken). Nou ja, we zijn in ieder geval op tijd met de constatering i.v.m. het aanvragen van de stambomen. LOL, we hadden toch mooi voor *PIEP* gestaan he... Maar tis toch niet verkeerd om 1 van de 12 kittens verkeerd te hebben toch? Die kleintjes doen helemaal niets meer onder voor de grotere van Shana. Het is alleen veel komischer om te zien hoe die kleine propjes net zo hard rennen als die langen. Takira doet haar best om de kleintjes te roepen als haar melkbussen weer gevuld zijn, maar drinken willen ze het liefste overdag en 's avonds niet meer. Maar wellicht nog een 'nachtflesje' voor het slapen gaan van mama en daar ben ik momenteel getuige van. Niet alleen haar eigen kindjes, maar ik zie er ook eentje tussen liggen die pas in de gordijnen heeft gehangen... Genieten? Wij? Van 10 kleine kittens met 2 mamsen? Ha, wat denk je zelf ;-)))

1 september 2009
Zulke tuigjes als het spul van Shana zijn de kleintjes van Takira gelukkig nog niet. Maar dat laat niet lang meer op zich wachten hoor. Je zou die kleine dikke propjes moeten zien rennen. Tis wel prettig dat de kleintjes toch wat langer slapen, dan kunnen we ons eventjes concentreren op het grotere grut. De oogjes van Britt en buffy zijn weer helemaal oke en gedruppeld hoeft er niet meer te worden. En ach, die kleintjes zijn zooo lief en zacht van karakter. Zeker Britt en Babetje. Het karakter van Buffy wordt nu wat duidelijker; dat wordt een dondersteentje die het kaas niet van d'r brood laat eten. Zo klein als ze is, kan ze de grotere flink bijten en dat is voor de mama's om het af te leren tijdens hun spelletjes. En de mama's zijn echt niet kleinzerig hoor, dan denk ik wel eens wat ben ik dan een watje. Henk breekt zojuist zijn nek over een balletjes wiel dus jullie kunnen je voorstellen hoe het er hier uitziet. Kittenspeelplaats huize Vashyra. Takira houd haar kroost goed in de gaten en het geprrrrrt hoor je hier de hele dag. De grote katten zitten, als het spul rondrent, boven want dan worden ze, ahum, niet 'lastig' gevallen. Vreemd vinden we wel dat Romy er nog steeds niet naar omgekeken heeft, juist omdat ze zelf zo'n vreselijk goed en lief moedertje was. Maar ach, dan kan nog komen als het spul straks de boel écht onveilig gaat maken en het race wagentjes worden. En Bono... ach die lieve kleine pikzwarte man... die gaat je aan zitten kijken zo van: optillen optillen optillennnnn en voor die oogjes smelt je gewoon. Het blijft een schatje. Hebben jullie zijn foto gezien met het cowboy hoedje op? Dat is Bono, zo lief...

28 augustus 2009
Vandaag zijn alle kittens weer flink in vreemde handen geweest wat goed is voor hun ontwikkeling en vertrouwen naar vreemden toe. Het ging weer geweldig allemaal. Onze dochter kon vanavond eindelijk met eigen ogen meemaken waarom ik s' avonds aan de telefoon met regelmaat ik de lach schiet of of een gil geef omdat er weer eentje in m'n tenen bijt of via m'n broek omhoog klimt. 's Avonds is het spul hier rond 9 uur op z'n actiefst en rennen ze alle 10 in de rondte wat elke dag weer hilarisch is; springen bijvoorbeeld met 4 poten in het bakje met kittenmelk en willen dan doorrennen over de plavuizen vloer wat resulteert in een slip-glibber-glijpartij... Minder leuk was vandaag dat Arlon, een kitten van Shana, Britt dusdanig in haar oogje verwonde, dat we direct naar de DA gereden zijn. Het meisje gilde tijdens de worstelpartij van pijn en haar oogje zat direct dicht. Buffy hebben we gelijk meegenomen want die was ook in de worstelpartij verzeild geraakt. Haar oogje was minder pijnlijk maar toch. Na controle op oogbeschadiging van beide meisjes was die uitslag gelukkig negatief en na het uitspoelen met AB vloeistof konden we weer naar huis maar wel met oogantibiotica druppels wat 3 x daags in de oogjes gedruppeld moet worden. Tot overmaat van ramp moesten ze vandaag ook nog eens ontwormd worden dus de vuurdoop hebben ze achter de rug wat dwingen betreft. En zo lief als ze anders zijn, zulke monsters waren het met ontwormen! Ik heb menig gaatje erbij in m'n armen, vingers en handen... Maar geen van de kleintjes heeft gespuugd gelukkig. 

25 augustus 2009
De huppels van Takira worden ook steeds zelfstandiger en eten inmiddels ook al geprakt vlees. Brintapap ben ik even mee gestopt, want dat is me een zooitje! Kittens onder de pap die hard wordt, moeders die het niet willen wassen omdat ze het niet moeten. Nou, dan wordt het een kleintje Gourmet mouse aangelengd met gekookt water. Maar geprakte gewone Gourmet of ander blik of zakje wordt ook met graagte gegeten, net zoals Gourmet Perle. Diaree ben ik nog niet tegen gekomen, dat is het voordeel van gemengd voer. De kleintjes van Takira zitten nu aan de 4½ ons dus dat wordt over een paar dagen ook ontwormen. En die Bono,... o die Bono.... tis toch zo'n droppie he. Het kereltje begint al een kraag te krijgen en hij glimt als een hondekulletje. Het beestje is zo ongelofelijk lief, net zoals zijn zusje Babet. Babetje is echt een meisje, zo'n heel klein trutje. Britt is net zo lief als Bono en Babet, maar Buffy is wat brutaler aan het worden. En toch kan ik nog steeds niet goed hoogte krijgen van haar karakter. Ik denk zelf dat ik wat meer bezig ben geweest met het eerste nestje, juist omdat het nestje van Takira natuurlijk begon met de sterfte van 2 kittens. Tja, vertrouwen moet groeien, ook weer in de natuur... Maar als ik het nu realistisch bekijk, dan ontwikkelen ze zich hetzelfde als de kittens van Shana. Ach, deze 2 oude sentimentele gekken willen gewoon dat alles goed gaat en blijft leven. Maar helaas hebben wij geen invloed.... Dus weer effe dat positieve weer in mijn verhaaltjes terugbrengen, we genieten toch wel heel erg van het spul!

22 augustus 2009
Vandaag is ons eerste kitten verkocht en gaat over 9 weken het nest verlaten... Hannah, een Internet kennis die ik al een aantal jaren 'ken' kwam voor een kitten kijken van Takira, Buffy moest het worden. Want daar was ze met de foto's helemaal voor gevallen omdat ze Takira zo mooi vond en graag een kitten van haar wilde. Het gevoel besliste anders... Met Buffy was die zo belangrijke 'klik' er niet, maar wel met het meisje met het mooie koppie Akira uit het nestje van Shana wél. Het was ten eerste ontzettend leuk om haar eindelijk eens te ontmoeten, want normaal gesproken ga je niet zomaar effe langs naar iemand die in Friesland woont, 3½ rijden hier vandaan. Dus als iemand het er voor over heeft om naar een kitten te komen kijken in Zeeuw-Vlaanderen, nou dan zit dat wel goed he. Akira heeft ook een hele speciale kleur die niet vaak voorkomt, nl smoke tortie, en zeer waarschijnlijk is ze ook nog of zilver/smoke, maar dat laten we tijdens een show even determineren, want dan kunnen de stambomen van onze dames gewijzigd worden... De fokker van onze dames verwed er zijn koophuis onder dat het onmogelijk is, dus wie weet zijn wij in de toekomst een woning rijker, haaaahaaa, niet dat we de beste man het ooit aan zullen doen, maar het zilver bij Shana wordt gewoon steeds duidelijker. We zullen het zien en horen op de eerstvolgende show waar we met de meiden en kittens naar toe gaan, want uiteraard moet dit duidelijkheid geven. Ook dit is een verantwoording van een fokker naar de kopers toe, want aan een verkeerde stamboom heeft niemand iets. Ook wij niet, want het bied meer perspectieven voor een eventueel volgend nestje om de zo door ons gewaardeerde silvers te kunnen krijgen. Dat wordt voor mij nog meer verdiepen in de genetica...

20 augustus 2009
Nou wat ik 4 dagen geleden schreef is waarheid geworden hoor! Ze lopen in colonne achter me aan. Het is werkelijk geen gezicht. Nou ja, geen gezicht, het is een fantastisch gezicht! Zo klein als ze zijn, ze herkennen je gewoon. Britt en Buffy ontwikkelen zich ook tot superkroelers en van Bono, zucht, hopen we eigenlijk dat het een Bona is want hier zijn we allebei helemaal verliefd op. Het is een superbeertje en git- en gitzwart. Hierdoor is het geslacht ook heel moeilijk te zien. Maar eerlijk gezegd lijkt me een supergrote gecastreerde kater me ook wel wat ;-) Dromen mag he! Britt is al aan het oefenen voor de shows, lekker liggen in het kattenbakje... Buffy wordt een echte schoonheid die waarschijnlijk nog mooier wordt dan haar mama. Ze heeft nu al een mooie volle vacht, net zoals Bono. Ik denk dat Babet een ranke slanke den wordt met haar mooi getekende koppie. Zij staat ook iets hoger op de pootjes, niet geheel onbelangrijk voor de keuring op een show. Tja en nou die foto's nog he... pffft het komt er gewoon niet van. Maar ik beloof beterschap hoor, morgen ga ik liggend op de grond foto's maken en probéren om portretfoto's te maken, maar die beesten zijn zo snel, dat het meeste bewogen is. Maar goed, ik doe me best!

16 augustus 2009
Zo hehe, eindelijk kan Takira haar eigen kroost eens voeden. Sinds 2 dagen haal ik de groten uit de benche om ze brinta pap en vleesslobber te laten eten en zij heeft even rust. Alle 4 de kittens rennen gelijk naar haar toe en duiken die melkbar op. Ik heb net eens zitten vergelijken, en het nestje van Takira weegt nu al zwaarder met 16 dagen als de kittens van Shana op die leeftijddag. Ook deze kleintjes spelen al met elkaar en uiteraard met de kittens van Shana. Natuurlijk zijn die veel sterker en het is koddig om te zien als bijv. babet bovenop Angel ligt en Angel gaat met kitten en al lopen. De pleziertranen lopen dan over je wangen hoor en met regelmaat zit ik hikkend van de lach voor die benche te genieten. Babet heeft ook al zo'n lief karaktertje. Als ik op m'n krukje voor de benche zit en het spul loopt door elkaar heen dan komt ze altijd op mijn pantoffels zitten, zo lief. LOL, ik zie mezelf straks al door de kamer schuifelen met 10 van die kleine eendjes achter me aan, hahahaa pantoffel Sylly met haar kroost. Ach zucht, het is gewoon helemaal geweldig nu. 

14 augustus 2009
Ondanks de verzorging met kamille thee en de Calendulan zalf zit er geen verbetering, hooguit gaat het slechter met het buikje van Takira. Vanmiddag heb ik het kroost van Shana uit de benche gehaald zodat Takira haar eigen kittens kon zogen en die namen het er gelijk van. Met z'n vieren aan de melkbar. Vanavond met het wegen waren ze gelukkig weer flink aangekomen. Dat doet me goed. Het tuig van Shana voer ik bij met pap, want ze halen teveel bij Takira weg. Dat is een klein nadeeltje aan twee nestjes achter elkaar, tis even ietsje meer werk. Maar al die huppels moeten evenveel kansen krijgen. Shana trekt met regelmaat aan haar stutten en laat Takira het zware werk doen. Rotmeid. En ach, die Bono is zo'n schatje, zo'n heerlijk lief menneke. Helemaal fluffie zacht en een kroelerd. Britt is ook zo'n lieverd. En voor Buffy hebben we al een gegadigde. Een serieuze fijne meid die ik al een paar jaartjes 'ken' via internet. volgend weekend komt ze kijken naar het spul. Dat wordt een flinke reis vanuit Friesland...

12 augustus 2009
Ik kon me er niet toe zetten om iets te schrijven. Foto's maken heeft me ook niet geboeid, maar ja, live go's one zeggen ze dan... Gelukkig zijn er verder ook geen spannende dingen meer gebeurt, dus dat is al goed nieuws. De kleintjes groeien goed, Bono en Britt wegen 292 gram, Babet en Buffy 288 gram. De hechtingen van Takira zijn er gisteren uitgehaald en de wond geneest goed. Nog steeds doet haar buikje pijn, maar zachtjes kermend blijft ze voeden. Zeker als die grote bavianen van Shana even komen buurten voor ook een slokkie dan is het vechten geblazen en dat doet haar nog meer zeer. Een lekker koud doekje met kamille thee daar gaat ze voor op haar rug liggen en het insmeren met Calendulan zalf vind ze ook prettig, dus dat doe ik 2 keer op een dag. Vaker heeft geen nut want ze likt het er toch weer vanaf en gaat aan de poeperij. Verder zorgen we ervoor dat de vloer spik en span is, want de tegels zijn lekker koel aan haar kale buikje. Ze gaat al vaker een stukje lopen, lekker rennen in de tuin om motjes te vangen 's avonds. Gewaggeld wordt er ook al in de benche en het spul kijkt je met grote ogen aan als je tegen ze kletst. Nou nog foto's maken. Het zijn er nog maar vier he.... shit!

6 augustus 2009
Vanavond zijn we Brad wezen halen en het bleek inderdaad wat wij zelf ook al vermoeden een longontsteking geweest te zijn en geen gevreesde gemene infectie die de rest ook aan zou kunnen tasten. We hebben Brad naast zijn broertje begraven en een wit rozenstruikje op hun grafje geplant. Een witte bergkristallen steentje erop geplaatst en voor meer grafjes is gewoon geen ruimte! Punt uit!!! De andere 4 kittens doen het goed, maar van een hoera stemming is hier nog geen sprake. Dit vertrouwen moet weer groeien bij ons, maar zeker ook bij Takira. De twee meiden zijn zéér alert als ik met een kitten durf weg te lopen en ze komen me direct achterna, zacht miauwend of ze willen zeggen; we krijgen hem toch wel terug he... Een heel zielig mauwtje is dat. Ze springen op schoot en gelijk er weer af, lopen naar binnen naar de benche en kijken of ik er al aan kom. Zoniet dan begint het ritueel opnieuw, net zo lang tot ik het kitten weer terug gelegd heb. Dan zie je gewoon die gespannen koppies weer ontspannen. Takira heeft ook veel pijn in haar glad geschoren buikje, de krabbels maken haar hele buikje stuk. En toch doorgaan met zogen he, wat een bikkel! Vanmiddag hebben we er wat goudsbloemen zalf opgesmeerd en dat deed haar goed dus hier gaan we voorlopig even mee door. Dinsdag mogen haar hechtingen eruit en de AB kuur was vandaag ook afgelopen. Het is nog steeds geweldig om te zien hoe close de meiden zijn. En ahhhh als Takira mekkert van de pijn als die vlijmscherpe nageltjes weer eens over haar buikje schrapen, dan legt Shana haar pootje om haar nek als troost. Dan krijg je tranen van geluk in je ogen. Dit zijn de betere tranen. Het is zo prachtig om te zien...

3 augustus 2009

Ons kleine kereltje Bibi is overleden op 3 augustus om 14.05 uur. Zondagavond had ik het gevoel dat hij de maandagmorgen niet meer mee zou maken. Henk zorgde 's nachts voor Bibi en ik overdag, zo ook die zondagnacht. Henk zag hem ook steeds verder achteruit gaan en het ging snel. Maandagochtend leefde Bibi nog, maar daar was alles mee gezegd. Het arme diertje kermde zo zielig en wou absoluut niet meer eten. Takira snapte er ook niet veel van en beide dames wilde hem niet meer verzorgen. Steeds kroop hij alleen weg, weg van de drukte van de andere kittens. Het sneed door ons hart om hem zo te zien. 's Middags heb ik hem de laatste maal bij zijn mama Takira gelegd die hem ging wassen, voor de laatste keer.... Ik ben weg gegaan en daarna is Takira bovenop zijn koppie gaan liggen....

Toen ik dat zag wilde ik niet meer ingrijpen en ben weggelopen. Toen Henk de kamer in kwam wist hij ook genoeg; Bibi maakte geen geluid meer. Het was over. Onze steun en toeverlaat Sylvian haalde Bibi onder Takira vandaan en constateerde zijn overlijden. Het is goed zo... Ons kleine vechtertje heeft het opgegeven, zijn mini lijfje wilde niet meer...

Nu haten wij die mooie natuur even, want wij hebben verloren...