De kittens van Shana zijn geboren op zaterdag 25 juli 2009. Het laatst geschreven verhaaltje staat bovenaan.  
                                                                                                       

2 januari 2010
Pfff ik blijf slikken... Onze mooie forse Amber heeft ook een eigen schoot gekregen bij lieve mensen. Zij gaat het kameraadje worden van een stoere rood-witte Noorman. Gelukkig mag deze mooie meid 1 keer een nestje krijgen. Tegen die tijd zal er een grote zwarte kerel voor haar uitgezocht worden. Maar voorlopig mag ze nog heerlijk kitten zijn en haar eigenaren verrassen met de dwaze dingen die ze hier ook altijd uithaalde. Het kan Amber allemaal niet gek genoeg zijn. Uiteraard was de zo noodzakelijke 'klik' er direct met haar nieuwe eigenaar Peter. Gelijk lekker aan zijn voeten liggen. We prijzen ons gelukkig met zoveel fijne blikopeners!

29 december 2009
Slik, onze doerak Axel is verhuisd... Ook weer naar Friesland, waar hij Alie Ritsma vermaakt met zijn capriolen en streken. Ze is zeer verbaasd dat hij luistert en geniet volop van onze rakker. De rest van de groep, en wij uiteraard, missen hem maar weten dat hij een gouden toekomst tegemoet gaat. Over een poosje zijn we er aan gewend dat tandenpoetsen en douchen zonder Axel gebeurd, en dat onze sokken niet meer gepikt worden. Na Arlon (nu Pluis) was hij de gangmaker van de groep. Als je een kitten zo lang in huis hebt, ga je je steeds meer aan hem hechten en doet het echt zeer als zo'n beestje een eigen gouden mandje krijgt. En geloof me, dat heeft hij!

19 december 2009
Wat is het toch ontzettend leuk om reacties van de eigenaren te krijgen. Ook de foto's te zien zodat we de groei mogen volgen. De karakters van het nestje van Shana zijn allemaal hetzelfde. Stuk voor stuk belhamels en allemaal zijn ze haantje de voorste. Kunnen wij natuurlijk meten aan Axel, want die is precies hetzelfde. En bovendien zo gek als een deur. Heel het nestje heeft pittige karakters maar zijn super lief en vooral sociaal. Geen van allen zijn het schootliggers, maar kruipen wel tegen de eigenaren aan. Op schoot liggen is niet 'stoer', dat is voor watjes. Het blijft jammer dat er nog geen huisjes gevonden zijn voor Axel en Amber, want die hebben het te druk met z'n vijven. Gelukkig begint het ontplooien van hun eigen karakter nu een klein beetje te komen, wat lastig is in zo'n grote groep. Ze knorren en kroelen dat het een lieve lust is. Niet op schoot, maar wel aan de voeten liggen ;-)

7 december 2009
Oei, te lang geleden zeg... De 2 die nog steeds bij ons wonen, Axel en Amber hebben het hier helemaal naar hun zin. Axel weegt inmiddels 3280 gram en Amber 2886 gram. Het zijn geen baby's meer hoor. Tuig is het, maar heerlijk tuig. Bijna 5 maanden en nog steeds een slokje drinken bij Takira. Het is toch ongelofelijk! Axel is een duveltje. Zeg nou niet dat iets niet mag, want als je je omdraait dan tikt hij je aan als straf om vervolgens heeel hard weg te rennen. Inmiddels weten ze precies wat wel en niet mag en tornen ook niet aan het 'gezag'. Dat zal over een maandje wel anders worden als ze gaan puberen... Oei... Amber is gewoon een heerlijke meid, lekker dikke vacht en bere ondeugend. Het gaat een Noor worden van formaat, niet alleen qua grootte, maar ook van karakter. Heerlijk stabiel.

19 november 2009
En nu is Arlon verhuisd... Onze gangmaker is gaan wonen bij een ontzettende kattenfreak, waar eerst de poezels komen en dan pas de rest. Het manneke zit bere goed! Maar missen doen we hem wel hoor, het was altijd de eerste die kattenkwaad uithaalde, en de rest maakte het wel af. Eender is het nu in zijn nieuwe huisje. Nergens bang voor en zette vanaf de eerste minuut dat hij binnenstapte het huis op stelten. Het wordt nu stil hier in huis, maar aan de andere kant kunnen nu de rustigere kittens wat brutaler worden. En dat lukt ze goed! Amber wordt nu de gangmaker en rent iedereen omver en wordt ook echt een lekkere knuffel. Af en toe nog een slokje melk halen bij mama Takira vindt ze heerlijk, net zoals Axel. Je zou dat moeten zien die 2. Met z'n tweeën zijn ze net zo groot als Takira, en dat is toch geen kleintje. Axel met z'n grote verbaasde ogen maakt ons steeds aan het lachen met zijn capriolen, tis toch een heerlijk beest. Als hij je aankijkt is het net of hij vraagt, ikke? Ikke doe toch niks? Om vervolgens met je boterham aan de haal te gaan.... Schitterend ;-)

14 november 2009
Tjonge, de kittens van Shana zijn alweer 16 weken, wat gaat het toch hard. Je zou zweren dat er Duracell batterijtjes inzitten, wat een energie! Ze zijn nog maar met z'n 6en, maar maken kabaal voor 10! Rennen en vliegen door het hele huis, aangestoken door de twee mama's want die rennen net zo hard mee. We zijn hier weer een fase verder in het opvoeden, alles waar een deur voor zit is verboden terrein en dat lukt aardig. Moeten we natuurlijk niet vergeten om het toilet dicht te doen na het schoonmaken, want dan is het feest met de wc rol. En een gein dat ze dan hebben... het papier ligt door het hele huis heen als je er niet snel genoeg bij bent. Maar ja, de eerste keer moet je er toch wel om lachen. Uhhh de tweede keer is het minder ;-) De badkamer vinden ze ook reuze interessant. Ze ploffen direct het bad in en springen daarna in de wasbak waar ik m'n tanden sta te poetsen. Ik tracht altijd om ze niet onder de tandpasta te laten komen, maar dat lukt niet altijd hoor. Maar tijdens de douche beurt ben ik verzekerd van 2 kittens op de grond die de druppels willen vangen, 2 kittens op de rand van het bad, 1 liggend in de wasbak en 1 op de uitkijk op de wasmand. Ik verveel me geen seconde. Lekker warm onder het water en genieten maar van het spul. De wasmachine in het washok vullen is een crime, want ze willen allemaal helpen...

3 november 2009
Tjonge, laat ik nou gewoon helemaal vergeten om de verhaaltjes bij te houden... We hebben het gewoon razend druk met het kroost en vooral het genieten ervan. Waar we ook dik van genieten zijn de mails met verhalen van de kittens die bij hun nieuwe blikopeners wonen. Zoals Akira Laurie die een kroket van het aanrecht jat. Goh, dat deden ze hier nou nooooit.... Of haalde ze nou bij Henk de worst van zijn bord, grinnik. Maar het is gewoon mooi om te weten dat de nieuwe eigenaren zo blij zijn met hun kittens. De opvoeding wordt nu iets strenger en ze weten heel goed waar ze mee bezig zijn. Met het koken mogen ze niet op het aanrecht, maar met de voorbereidingen ervan wel. Nou, daar maken ze goed gebruik van. Leuk is het om aardappels te schillen tussen 5 kittens die hengelen in de pan met water. Stuk hebben ze nog niets gemaakt, op hun eigen speelgoed na en dat mag want daar is het voor. Speelgoed muisjes verdrinken in de waterbak vinden ze prachtig en komen dan met een drijfnatte muis je verrassen. superleuk als ie in je nek beland...

29 oktober 2009
Slik, het 2e en 3e kitten zijn naar hun nieuwe huisje... En ja, het zijn Bjørn Orlando en Akira Laurie! Met twee kittens in de mand reden we naar Goes. Aangekomen vroegen we aan de nieuwe eigenaren of we de mand open zouden doen. Een volmondig ja kwam uit te monden van de nieuwe eigenaren die met stralende ogen keken naar het gespuis wat eruit kwam. Twee zelfverzekerde kittens stapten de grote kamer binnen met een air van, zo, hebben jullie de vloerbedekking veranderd? En stapten met de staartjes omhoog hun nieuwe wereld binnen. Parmantig klom Orlando in de nieuwe speelton en begon een muisje te killen terwijl Akira in de vensterbank sprong. Na een gezellig middag met veel O's en Ah's om het gespeel van de kittens reden wij met een zeer tevreden gevoel naar huis, wetend dat het kroost een gouden toekomst tegemoet gaat. 

27 oktober 2009
Dat een kat zijn personeel kiest werd duidelijk toen Gerald en Bianca naar Bjørn Orlando uit het nestje van Takira kwamen kijken. Akira Laurie wond met haar kleine pootjes Gerald om haar kleine teentjes, maar Laurie was al vergeven... Dus toen Hannah uit Friesland koos voor haar klik Amy kon ik Gerald op de hoogte stellen dat Laurie weer vrij was. Gerald moest even wennen aan het idee van 2 van die monsters in ene keer want hij was toch wel aan zijn spulletjes gehecht. Maar Gerald, onze kittens slopen niet! 
De vaatwasser is inmiddels verboden terrein en dat weten ze nu, gewoon door het consequent nee zeggen en ze eruit plukken. Oke, dan niet zie je ze denken. Als ik aan het koken ben mogen ze ook niet op het aanrecht en ook dat doen ze niet meer. Maar doe ik andere dingen aan het aanrecht, dan staan er gegarandeerd 5 kittens te 'helpen'. Prachtig vinden ze dat. Noren zijn slim, maar het gaat gewoon om de consequentie. Nee is nee en zal nooit geen ja worden hier!

25 oktober 2009
Slik, het eerste kitten is naar haar nieuwe huisje... En nee, het is niet Akira Laurie. Hannah liep naar Laurie maar hier was tussen beiden geen klik en dit was niet leuk voor Hannah. Hannah liep naar Amy toe en die begon heerlijk te spinnen en te kroelen. En aangezien Amy nog vrij was, was de keuze snel gemaakt. Vanmiddag mailde ze dat Amy lekker naast haar lag te spinnen en dat ze dolgelukkig is met haar keuze. Zo zie je maar, een hond heeft een baas en een kat kiest zijn personeel... Het eerste kitten heeft een gouden mandje.

23 oktober 2009
Ook de groten van Shana zijn vandaag voor controle bij de DA geweest en hebben de tweede vaccinatie gekregen. Ook zij hebben de stempel APK goedgekeurd gekregen. De DA stond versteld van hun gewichten. Akira Laurie gaat zondag de 25 ste mee met Hannah en we zullen het tutje missen hoor! Hannah gaat haar handen vol krijgen aan dit moppie. Maar ze gaat het goed krijgen met nog 2 katten, een buitenren en binnenhok en uitzicht op de paarden van Hannah. En uiteraard veel liefde en knuffels. We hebben het getroffen met onze kitten kopers. Van het nestje van Takira hebben we er nog maar 4 over. Maar voorlopig kunnen we nog even genieten van het rennen en vliegen van de belhamels, alhoewel, vanavond toen we thuis kwamen van de dierenarts kon alleen de stofzuiger maar genieten... ALLES lag onder de aarde... Wat hadden ze nou weer uitgevreten? Nou, een flinke clivia van de hoge vensterbank getrokken, zo op de printer, bureau en pats op de grond. De dader(s)? Geen énkel idee. Ach, we hebben er weer een leuke foto bij ;-)
Zo, nu ga ik met een bak koffie even heerlijk genieten van 10 kittens die over de bovenverdieping denderen op de houten vloeren. En een lol dat ze hebben! Nu genieten we nog van onze eigen 'manege', straks blijven er nog maar 2 over....

18 oktober 2009
Eerst eens even een verslagje schrijven want het is te lang geleden zie ik. We hebben de kittens sinds een week de bovenverdieping erbij gegeven. Nou dat is me een lol zeg! Boven hebben we houten vloeren en het geluid wat hun gerén maakt vinden ze schitterend. Zo ook het rennen op en af de trap. Na een uur of 3 zijn ze echt helemaal kei-stuk en ploffen neer waar ze staan op dat moment. Ze verbruiken zoveel energie dat er van groeien niet veel sprake meer is. Maar gelukkig hebben ze een dikke reserve en zitten ze boven de normaal grens dus ik maak me totaal geen zorgen. 
Ook hebben we de woonkamer weer in de oude staat herstelt, dus er is niets meer afgezet, wel zo plezierig voor ons '-) Het nadeel hiervan is, dat de grootste donderstralen nu ook aan de woonkamer kant in het rieten kamerscherm klimmen om op de grote koelkast te komen...  En nog een nadeel is, is dat ze nu zeer makkelijk op het aanrecht kunnen springen, dus daarvoor hebben we weer een constructie bedacht. Nep koelkast open zetten en de stoel die dicht bij het aanrecht staat weghalen. Tja, je moet wat he, met zulke slimme apekoppies. En ach, omdat ze nu toch naar boven mogen kan ik ook heel simpel de keukendeur dicht doen zodat ze niet meer binnen kunnen komen tijdens het koken. Levensgevaarlijk zijn die ratjes. 
O, nog een week kunnen we maar genieten van Laurie... Die gaat naar Hannah op 25 oktober. Zielig he voor ons...

10 oktober 2009
Zo, alle kittens zijn voorzien van een chip! Het was superleuk van de dierenkliniek Othene om een foto te willen hebben van de 10 kittens op de behandel tafel. Ene krioelende massa met 3 man om het spul in toom te houden. Het was echt een tafel vol. De foto is hier te zien. De DA vertelde dat de tortie's wel zouden piepen omdat hun pijngrens lager ligt dan effen kleuren. Tja, die bavianen van ons? Welnee hoor, de enige die gepiept heeft was kleine Babetje en die is zwart-wit. De torties zijn gewend om te stoeien met hun hardhandige broer Arlon, dus kleinzerig zijn die niet meer.
Brutaal worden ze. Nyana en Laurie maken Henk even duidelijk dat het nu toch wel écht tijd wordt voor de luchtbrug naar de ren, maar eerlijk gezegd durven we het niet goed. De twee dames gaan pontificaal in het bovenraampje zitten. Maar het zijn zulke ongeleide projectielen dat het waarschijnlijk valpartijen gaan worden. 
Normale kittens van 11 weken kunnen nog niet op het aanrecht komen, maar dit spul wel hoor. Wie niet sterk is moet slim zijn. Dus óf springen ze van de rugleuning van de eetkamerstoel op het aanrecht, of komen ze er via de verwarming - vuilnisbak en om een hoekje springend ook op het aanrecht. Uiteraard ben ik druk bezig om het ze af te leren als het gas brand. Nog een paar dagen en dan hebben ze dat ook door. Het is me met de anderen ook gelukt, dus met die kleine huppels lukt dat zeer zeker. Gewoon een kwestie van de langste adem hebben. En dat heb ik, toch...? In ieder geval hebben we het maar opgegeven om ze van de hoge koelkast af te plukken want ze zaten er sneller weer op dan dat wij ze eraf hadden. Ach, ze mogen toch ook wel een winnen ;-) Ze slopen niks, klimmen niet in de gordijnen, halen het behang niet van de muren dus wat wensen we nog meer. Het zijn nou eenmaal échte katten!

4 oktober 2009
Kleine duiveltjes zijn het, ze hebben al beginnende hoorntjes ;-) Vooral de vaatwasser vinden ze reuze interessant en er gaat geen dag voorbij dat er wel eentje in ligt te pitten of zich wil gaan nestelen. Ze zijn zo vreselijk snel dat ik het niet altijd direct in de gaten heb. De deur gaat open van de vaatwasser, en of ze nou liggen te slapen of druk aan het spelen zijn, ze horen het gewoon en komen aanstormen om te 'helpen'. Dus elke keer dat de machine open is geweest is het controleren geblazen.
Zo ook met het leegscheppen van de kattenbakken. O ooo dat is toch zo'n feesie he ;-) Ze horen de plastic zak en het emmertje, komen met 3 tot 7 aangerend, springen in de bak of op het schepje, maar liever nog in de open drollenzak.... Tja, zie nou maar eens een drolletje uit de bak in de zak te krijgen. Hilarisch spelletje en vooral leuk met een nog warm en volledig geurend drolletje hahahhaaaa (ik lach nou wel, maar op zo'n moment ben ik niet blij ;-))
Ook een favo spelletje is, wanneer de deur naar de gang open gaat om met z'n velen proberen om ook door die deur te komen, want dan is het keten geblazen! Ze rennen de gang door, kiepen heel rap de nepplant bij de voordeur om en racen de trap op naar boven. Daar rennen ze met een noodvaart de kamers door en kijken zeer beslist niet waar ze lopen dus knallen met regelmaat tegen elkaar aan. Dan is het natuurlijk noodzakelijk om al denderend met mams weer naar beneden te stormen met mij in hun kielzog om te zorgen dat ze weer de keuken in gekieperd kunnen worden. Eén voor één... Logisch is het dat de rest weer naar boven stormt, dus ikke weer er achteraan om ze daar te pakken zien te krijgen. Ach, arme ik... Doorgaans heb ik ze na een kwartier weer allemaal te pakken en plof ik met zere kuiten van het traprennen en al hijgend op de bank...

28 september 2009
Vandaag zijn we met het hele spul, ook de mama's naar de dierenarts geweest voor de eerste vaccinatie en totale checkup. Met een auto vol, 2 benches en 3 tassen kwamen we de spreekkamer binnen, want de kleintjes van ruim 8 weken gelijk meenemen was geen probleem. Wat een feestje voor de DA en haar assistente. 10 Van die kleintjes is altijd nog leuker om te zien dan een aangereden hond denk ik zo maar. Alles was helemaal in orde, oortjes en oogjes schoon, geen navelbreukjes, schone poepers en geen vlooitjes. Dus allemaal kregen ze het keurmerk OK en de eerste prik. Uiteraard de Europese paspoortjes waar nu de navelstrengen van dit nestje in kunnen. Uiteraard komt er ook een fotootje in te staan, altijd leuk. Allebei de mama's werden ook na gekeken en ook zij zagen er goed uit. Van de snee bij Takira is totaal niets meer te zien, hooguit nog wat kleine krabbeltjes van de vlijmscherpe nageltjes van de kittens. Het is nu 10 uur 's avonds en tot nu toe merk ik bij geen van allen een entreactie, gelukkig maar. Hooguit spelen ze wat rustiger en dat is alles. Duimen maar dat ze niet aan de kakkerij gaan...
En oooo ik heb weer een stunt uitgehaald met het nestje van Takira, maar lees dat maar op haar eigen pagina... J

24 september 2009
En ooooh ze groeien zo hard. de kerels wegen bijna 13 ons en de meiden bijna 12 ons. Maar ja, ze zijn al 9 weken.
Ze zien de lange vitrage voor leuke lianen aan en als ze de kans krijgen zwieren ze met gordijn en al op de kleine krabpaal. 
Het klimmen in de grote plant is inmiddels afgeleerd (for now) en moet je die beledigde koppie's dan zien als ze een tik krijgen! Een keer in het nekkie pakken en dat heeft geen resultaat, dus de 2e keer gaat het op z'n kats. Pets op het kontje. En voordat ik de dierenbescherming op m'n dak krijg, pets is een tikje met een vinger hoor. Nu is het noemen van de naam en het befaamde uh uh voldoende om ze te laten stoppen waar ze mee bezig zijn, dus morgen is de vitrage aan de beurt. 
Vandaag heb ik de ritseltunnel weer eens gepakt, dus nu maar hopen dat ze er niet meer in gaan plassen. De reden ervoor zou ik niet weten. 
Maandag gaan we met de grootsten naar de DA voor controle en de eerste vaccinatie. Dus eerst de vaccinatie, en daarna ontwormen. Gelukkig zijn we verstoken van vlooien, dus echt noodzakelijk is het niet. 
Het zijn stuk voor stuk lieverdjes, maar katertje Arlon spant de kroon. Dat manneke is zo gezeglijk en lief en zacht. Maar als ik foto's wil maken is tie mooie pleitos! Degene die voor hem gaat vallen heeft een wereld vent aan hem

19 september 2009
Nyana is een ongelofelijk brok ondeugd. Als eerste heeft ze het voor elkaar om van de bank op de salontafel te springen. O o, nou is er niks veilig meer... Buffy probeerde het ook, maar die is nog te klein vandaag, maar morgen zal het haar ook gaan lukken, zeker weten. 
Een groot gedeelte van de kittens komen 's avonds na de koffie bij me liggen om allemaal even te telebanken. Knoertgezellig en Bono komt altijd op m'n zij liggen waar hij met regelmaat afduveld om slaapdronken weer terug te kruipen naar z'n favo slaapplekkie. Alle kittens zijn shok-proof bevonden na het bezoek van mijn lieve schoonzus met haar kindjes van 6 en 8 jaar. Rustige kinderen vonden ze al leuk, maar drukke kindjes ook. 
Vandaag is het spul weer heerlijk buiten in de ren geweest wat ze geweldig vonden. Er zijn zoveel klimplekjes die druk onderzocht werden met soms een val partij. Uiteraard was Nyana weer haantje de voorste met op de allerhoogste plank te klimmen en Laurie dacht, wat jij kan kan ik ook. Arlon volgde als derde. Terug naar beneden vonden ze wat moeilijker hoor. Het was een geklim en geklauter van jewelste en 's avonds waren ze nog moeier als anders. 
Gisteren was het hier feest. We wilden de banken voorzien van vilten voetjes, dus de bank moest gekanteld worden. Ze hadden de grootste lol en renden over de bank en konden nu eindelijk bij objecten waar ze anders nog niet bij konden. Rennen over de bureau's en natuurlijk alles omgooien want er staat zoveel leuks voor kleine kittens waar je tegenaan kan meppen. De vensterbank vinden ze ook super en met regelmaat ligt het modem en de telefoonbeantwoorder op de grond. Leuk is het ook om op de knopjes te lopen, want dan komt het stemmetje: u heeft 5 nieuwe berichten in het Belgisch. Je moet die koppies dan zien kijken! Dus ook dat vandaag maar eens veilig gebarricadeerd. 
Mijn mooie bloeiende orchideeën met stenen potten maar even op de hoge vensterbank gezet wat dat vind ik toch wel zonde als ik steeds nieuwe potten moet kopen. Dus nu staan er plastic plantjes want als er 7 racemonsters de vensterbank waar lange vitrage hangt onveilig maken geeft mij dat stukje rust wat ik zo hard nodig heb hahahaaa.

13 september 20091
Wat een tuig.... Het rent en gaat racend de hele kamer door, over de banken, de krabpalen en pakken nog nét de salontafel niet mee. En als ze dan moe zijn klimmen ze op de bank en gaan versleten naast me liggen. Beter gezegd, ik kan van de bank verdwijnen want die ligt dan vol. Vanavond eerst eens een handdoek bij Henk op de bank gehangen zodat het spul een beetje verdeeld kan worden, want het grut wil gewoon persé bij ons liggen. Het zijn stuk voor stuk socio beestjes hoor. Ik zit hier te tikken en zie vanuit mijn ooghoek ineens iets vliegen. Tjonge, dat was Amber die vanaf de tweede plank van de krabpaal zo op de grond springt! Dat is dik anderhalve meter naar beneden... Gelukkig ligt daar het vloerkleed anders had ze nu zere pootjes gehad. 
Laurie is een vreselijk nieuwsgierig meisje en Amy is een slaapkoppie. Arlon is de eerste die komt helpen met vegen en stofzuigen, maar allemaal zijn ze van de partij als Henk gaat dweilen. Ze vinden het super om aan te komen rennen en dan al glijdend tegen elkaar aan te botsen. Een lol dat ze dan hebben! We hebben hier een rieten bak staan waar alle kittenspeeltjes in zitten en die halen ze dagelijks leeg. 's Avonds gaan de speeltjes weer in de mand om ze vervolgens 's morgens weer op te kunnen ruimen. Kinderen vinden ze ook geweldig. 
De rug spelletjes met ons beginnen nu ook, tevens mooi om het bijten en krabbelen af te leren. Handen zijn om te aaien en te knuffen en niet om in te bijten. 
Nou ja, ahum, dan moet je tenminste niet zo stom zijn om te proberen om kleine stukjes ham aan 4 kittens tegelijk te laten proeven, want Nyana ging het niet snel genoeg, en die bijt zo met twee tandjes in mijn vinger, en door he! Maar eigen schuld dikke bult moet ik maar beter en vooral sneller reageren. Het leren eten van voedsel wat ze aangereikt wordt moet ook aangeleerd worden, want iedereen wil zijn beestje wel eens een stukje kaas of rosbief geven, of een pilletje verstopt in een propje leverworst. Die ervaring hebben wij tenminste met Shana en Takira, die pakken werkelijk niets aan, en eten verder ook niets anders dan brok en natvoer uit blik en dat is heel erg lastig, zeker als ze, toen ze zo vaak krols waren, aan moeten komen. Zelfs geen likje slagroom moeten die! 

8 september 2009
Het mijn en dijn begint te komen. Muis in het bekkie en grommen naar degene die het af wil pakken en parmantig met het staartje omhoog weg paraderen, prachtig. De grote benche is opgeruimd want die werd als superkattenbak gebruikt. Niet echt leuk voor mij al dat gewas. Maar eigenlijk lag niemand er meer in, want ze hebben de krabpalen ontdekt dat je daar ook met z'n allen in- of op kan liggen, of het vetbedje of de kussen of gewoon op het vloerkleed. Naast of op ons wordt ook steeds meer gewaardeerd als slaapplaats. Of gewoon neerploffen waar je op dat moment ook bent en in een diepe slaap vallen. Vanmorgen onder de douche komt Romy me ineens waarschuwen. Na het afdrogen en aankleden kijk ik het hoekje en wie zaten daar.... Arlon, Nyana en Amber. De héle trap opgeklommen! Na het 1 voor 1 weer naar beneden gebracht te hebben (want een trap afgedragen worden vinden ze niet leuk, veel te hoog) ging ik weer naar boven. Ik zet m'n voet op de laatste trede en wie staat er alweer naast me? Juist, Arlon met in zijn kielzog Nyana. Amber was alweer onderweg naar beneden, dus dat kunnen ze ook al. Tja dat komt ervan als je vergeet om de kamer af te sluiten terwijl je weet dat je een stel mens gerichte katjes in huis hebt ;-) En oooooh, Frieslan Boppe klimt zojuist op de salon tafel en sleept terwijl ze eraf kukelt m'n brilletje mee. Oftewel: Laurie wordt steeds bijdehanter ;-) Arlon heeft zojuist de grote krabpaal ontdekt, dus ik ben benieuwd of er morgen nog een kaars op plant in de vensterbank staat. Het spul, groot en klein kunnen inmiddels op de bank springen maar ook op de hoge leuning en dan is het toch wel zoooo leuk om de keuken in te springen he.... Met andere woorden: het afsluiten van de kamer met een plexiglas plaat wordt nutteloos. Amber springt een half uurtje geleden een glas rode wijn om op m'n mooie creme kleed.... Welke idioot was dat die zei dat een nestje zo leuk was! Whoehahahhaaaaa, dus op de knietjes met een bak biotex en maar boenen, gezellig met 6 kitjes erbij die het reuze spannend vinden en naderhand met de handdoeken aan de haal gaan....

4 september 2009
Morgen, 5 september zijn de oudste kittens pas 6 weken, maar waar lag meneertje Arlon vandaag? BOVEN! Die is helemaal zelf alle traptreden opgeklommen. Het moet hier niet gekker worden he. Die had dus nog 1 gaatje gevonden wat duidelijk niet afgezet was gekropen, keuken door, gang door en hoppa naar boven. Pffffft. En een lange staart dat die kerel heeft! Poe, die reikt tot aan zijn koppie. Vandaag had ik het anders opgelost met het eten. Een lange schaal neergezet waar ze allemaal omheen konden zitten. Hilarisch! De beide mama's werden gewoon weggeduwd. Hoppa opzij jullie, vol is vol ;-) Ik moet eerlijk zeggen dat we 's avonds kei-stuk zijn van het opletten en achterna lopen van het spul. Waar gaat Amy heen en waarom gaat ze daar zitten? Gaat ze plassen soms? Dan is het opstaan en opletten en eventueel direct naar de kattenbak begeleiden. Of: He, hoe kan Nyana nou op het bureau van Henk lopen...??? Dat zijn dingen die nu orde van de dag zijn. Na 3 keer het kitten van het bureau gehaald te hebben zie je hoe het kon gebeuren. Madam klimt met die scherpe klauwtjes in een rieten kastje, en hoppa, zo op het bureau. Oke, dan een kartonnen doos achter het kastje, dan kan ze het niet meer. Maar hoe komt ze dan er weer af want springen is nog wel erg hoog dus wij gaan kijken hoe ze dat oplost. Heel gewoon, kop naar de grond gericht en klauteren naar beneden. Soms vergeten we wel eens dat het Noren zijn... Axel, Laurie en Nyana komen al persoonlijke aandacht vragen en Axel is echt een lief en gevoelig ventje met zijn mooie 'toxido' (= een deftige smoking). Van Arlon, Amber en Amy straalt de rottigheid af ;-) Op dit moment zijn ze aan het oefenen hoe je met 4 pootjes op een randje van een centimeter breed moet balanceren zonder eraf te duvelen. En met twee achterpootjes balanceren en twee voorpootjes een balletje hengelen is ook favoriet. Het is prachtig om allemaal mee te mogen maken!

1 september 2009
O oooow, huisje wel tevree is omgetoverd tot donderstenen stad.... Het hangt in de gordijnen, klimt op de bank en springt er weer af, klimt op de eetkamerstoelen en er weer af. 5½ week oud.... Tenminste, dat is bij donderstraal Angel Nyana het geval. Ik heb dit keer dus de doerak uitgekozen. Kan ook wel kloppen, want het is een kind van haar moeder, lol. Dus de rest volgt spoedig. Nu begint onze taak als opvoeders, want in de gordijnen klimmen is streng verboden! Maar 1 keer voor de foto.... ;-) Het oudste tuig is ook veel vaker wakker en hier naast me probeert er eentje om het klemgezette kussen onder de verwarming uit te trekken. Een nijdig gegrom is aanwezig. Een tweede probeert via mijn broek omhoog te kimmen op m'n schoot en onder veel ge-auwwww lukt het natuurlijk. Zo ik zit op schoot achter de computer! Alle hoekjes en gaatjes zitten nu pot dicht alleen eentje was ik er vergeten, dat rook ik vanmiddag. Ik zeg, "ik ruik poep als ik op de bank ga zitten" en wil onder de bank kijken. Nou.... ernaast waren ze druk bezig geweest om er een kattenbak van te maken! Ik dik tevreden met mijn plavuizen vloer het schoongemaakt en doosjes er neergezet. De dader volgde al snel van de hoopjes, die probeerde nu een lege hoek. Hup in het nekvelletje en in de bak gezet waarna er kwam wat er hoorde te zijn in die bak, een stinkdrolletje. Logisch met al dat blikvoer, want ze vreten zich tonnetje rond... Shana begint wat afstand te nemen wat wandelende melkbar betreft, die heeft volgens mij tijden in gesteld... Nou het personeel rent wel rond met die bakkies hoor meid!

28 augustus 2009
Onze ontdekkingsreizigers hebben de krabpaal ontdekt. De onderkant is lekker om te liggen met z'n 10en en het trapje, nou dan kan je ook naar boven. Uhhh naar beneden is wat lastiger, maar met gewoon loslaten als je daar hangt kom je ook waar je wezen wil. Arlon, onze grootste baviaan is vandaag stout geweest. Hij heeft met z'n ruwe spelletjes 2 kittens van Takira erg bezeerd in hun oogjes. Zo erg dat we direct naar de DA gereden zijn. Het resultaat voor Arlon was, dat Debbie mijn dochter en hulp in nood bij het knippen van nagels direct zijn scherpe puntjes van de nageltjes eraf gehaald heeft. Nou hebben we dat samen met regelmaat ook gedaan bij het nestje van Romy toen die een week of 4 waren, maar dat waren doetjes vergeleken bij dit monster. Want van een lief kereltje veranderde Arlon in een weerwolf! 650 gram weegt het manneke, maar we hadden het gevoel dat we een gevecht moesten leveren met een kater van 5 kilo. Tot overmaat van ramp zakte Deb ook nog eens door het krukje heen waar ze op zat en voor hetzelfde geld was ze nét een nageltje aan het knippen dus die meid voelde zich flink beroerd. Maar gelukkig ging alles goed maar ik kan me haar gevoel goed voorstellen. Bezig met knippen, knak stoeltje, waar ben ik, wat doe ik, waar is pootje, als dat maar goed is gegaan... Leer mij m'n kind kennen. Die heeft daar vannacht een nachtmerrie van. Ook de kittens van Shana zijn vandaag ontwormd, wel wat te laat, maar ik heb het in m'n uppie geprobeerd, nouuuu dat was bepaald geen strak plan! Moet je met 1 hand het kitten vasthouden en het bekkie open drukken en met de andere hand zo'n grote spuit vasthouden en indrukken. Gaat mooi niet werken. De spuit is te groot voor mijn hand en een leeuwtje heeft 4 pootjes met vlijmscherpe nageltjes die alle 18 je armen en handen in gaan en het bekkie kan flink bijten. Tja, het zijn geen doetjes, bepaald niet. Dus over 14 dagen moet Henk maar even helpen want alleen is het niet te doen. Tenminste voor dit teerhartige mens niet. Of is het nou teervlezige mens.... ;-) AUW!!! Verder hebben we de afgelopen week flink in de weer geweest met het laten vallen van dingen bij de kittens, en flink met zakken en andere geluidsdingen geprobeerd om de kittens te laten schrikken. Pfff die dachten alleen maar, he, hebben we nieuwe dingen om mee te spelen? Axel heeft vandaag vliegles gehad, die zat ineens voor m'n voet terwijl ik naar de keuken liep. Oeps, niet gezien dus die schoof een stukje de keuken in. Ach, zal nog wel een keer gebeuren want ze zijn water vlug! Axel is ook de enige die nog niet helemaal zindelijk is, makkelijk als hij is denkt ie, ach waarom zou ik helemaal naar die bak lopen als ik het hier ook kan doen.... Komt goed....

25 augustus 2009
Vanmorgen waren we er voor ons doen heel vroeg uit, want de nieuwe wasmachine zou bezorgd worden. Hehe, eindelijk weer kunnen wassen. In de benche plassen doen ze sinds 2 dagen niet meer, ze beginnen de bak te ontdekken gelukkig. Uhhh de oudsten althans. Ik zit met m'n duffe hoofd op de bank en ineens komen er twee huppels aangerend. Nyana en Laurie. Na uitgebreid in m'n pantoffels gebeten te hebben rende Nyana weg en zag Laurie haar kans schoon. Klimmen in m'n broek lukte niet met die kleine nageltjes dus ging ze pontificaal op m'n pantoffels zitten, pootjes omhoog en ze keek me zeer dwingend aan, zo van hé, ik kan d'r niet bij, zou je me niet eens een keertje optillen? Dus ik de huppel opgetild waarna ze zeer vergenoegd op m'n schoot ging liggen.... Ahhh dan krijg je spontaan een liefde aanval he. De bak ontdekken was wel een groot woord hoor, want in hun geren, en ja dat doen de oudsten nu echt, vergeten ze wel eens dat er een plasje gedaan moet worden. Maar ach, we hebben plavuizen dus opruimen met keukenpapier, een dweil met biotex erover en nadoen met Odeur. (speciaal goedje wat doormiddel van bacteriën de urineresten neutraliseren). Betrappen op een poepje wordt opgelost door effe in dat nekkie optillen en op de bak zetten. Komt allemaal vanzelf goed. Maar, er zijn er ook bij die al uit zichzelf de bak opzoeken, das wel zo makkelijk ;-) En o die Arlon, dat is een beest! Bijt keihard in z'n zusjes die gaan piepen en als die maar genoeg piepen zoekt ie het volgend slachtoffer. Dat rennen, nou dan lig je soms helemaal in een deuk. Door de plavuizen en de vaart die ze willen gaan zetten is het soms net een slapstick. Pootjes bij elkaar, een run nemen, geen grip krijgen, dus pootjes weer in de ren stand en ze komen geen millimeter verder. Kostelijk om te zien! Morgen gaan we de bebies ontwormen, het is nu niet zo warm meer en ze zijn dik over de 500 gram heen. Nyana was vanavond bijna gestikt. Verdikkeme, die griet wil het liefste grote kittenbrokjes. Ze neemt een hap en ik zie haar naar adem happen. Vinger in dat strotje hielp niet, dus met een Heimlich greep ontdaan van haar ademnood.... De grotere brokjes komen nu dus direct hoger te staan want die gulzigaards gaan het maar gewoon doen met de babybrokjes van Royal Canin hoor. Hills is voor vreetwolfjes nog effe niet goed. En zéker niet als we er niet bij zijn! 

22 augustus 2009
Vandaag hebben we hier allemaal versteld gestaan... We hadden visite, onze zoon, schoondochter en kleinzoon. 1 Van de kleintjes van Takira liep binnen en 3 van Shana zaten op schoot. Gizmo, onze HTK Al Qaida, lag op de televisie kast te grommen, want zoon komt uit Spijkenisse, en alles wat daar vandaan komt wordt door Giz als zeer vijandig beschouwd. Zoon kan hem dus niet meer aaien helaas. Toch even proberen, wat een gegil van Gizmo oplevert wat niet mooi meer was! Komen gelijk de beide moedertjes aangestormd om Giz even in elkaar te meppen!!! We hebben hier met z'n allen met open mond zitten kijken. Hun kids waren daar en die gekke dwaas ging als een malloot tekeer dus er moést iets aan de hand zijn dachten ze. Ik heb nog nooit zulke furies gezien. Giz maakte dus ook direct dat hij weg kwam! Ze houden hem nu ook scherp in de gaten. Niet dat hij de kittens iets zal doen, want dat is met het nest van Romy ook nooit gebeurt, maar de ziel weet niet hoe hij erop moet reageren. Ach, ik denk zomaar dat over een week of 6 hij het op zal geven ;-) Ook kwam een fijne Internet kennis naar een kitten van Takira kijken, dus de bebies hebben de vuurdoop met een hoop visite en bijkomende geluiden te maken gehad. Alleen maar heel goed want ze kunnen het nu aan met 3 en 4 weken. En ach, die schat van een Arlon is helemaal gek van kinderen. Dat is zo'n sociaal beestje. Samen met Amy zijn deze op dit moment echt doelgericht de meest ondernemende. LOL, sluiten we even 'rennend hert' Angel Nyana uit ;-)

20 augustus 2009
En dat het hard gaat, zien we 4 dagen verder: Axel is haast gestikt in een grote hap vlees van de meiden. Tja kerel, das voor jou nog niet geschikt he... Angel die spint al en eet ook brokjes, maar vlees vind ze niks. Amber eet inmiddels ook brokjes. De twee vreetmonstertjes Amy en Arlon, geloof het of niet, komen me halen voor vleespap... Ze klauteren uit de benche, en gaan piepen. Als goed 'opa en oma' gaan wij dan kijken wat er aan de hand is en klein als ze zijn klauteren ze tegen je broek op en ook al zet je ze terug in de benche dan komen ze er subiet weer uit. Etenstijd! En met een bordje vlees gaan ze samen zitten smekken. De rest van de troep moet niks van die troep hebben lol, die hebben liever moedertjes melk. Ach laat ze. Ze kunnen hun hele leven nog vlees en brokken eten. Nu staat er een klein kattenbakje in de benche met gewone steentjes. Nou wat een feest zeg, om de haverklap kan je die bekkies leegpulken... En plassen of poepen op die bak ho maar! Dus de wasmachine heeft zoveel overuren gedraaid dat ie nou stuk is... Over 5 dagen wordt de nieuwe pas bezorgd dus ik ben niet blij...

16 augustus 2009
De kleine vreetmonstertjes eten inmiddels al brintapap en vleesslobber. Allemaal hebben ze tandjes en kunnen hun nageltjes intrekken, das wel zo fijn. Op hoge pootjes waggelen ze door de kamer, maar blijven nog wel in de buurt van de benche. Veeeels te eng die grote wereld. Nieuwsgierig zijn ze wel en deinzen nergens voor terug. Zelfs niet voor blazende Gizmo. Nou, dan moet je als kleine dreumes van 7 cm hoog toch wel lef hebben hoor! Het was gisteren een drukte van belang toen ik ze alle tien op een ruim kleed zette. Gizmo kwam eens polshoogte nemen waar al dat kabaal vandaan kwam. En tja, toen werd hij geconfronteerd met aanstormend grut. Ik heb zitten genieten in ieder geval van zoveel lef. Vanmiddag lag ik op m'n zij te fotograferen toen Romy ook even kwam buurten (lees kittenbrokjes jatten) Eerst liep Amy naar haar toe en Romy even snuffen aan het kind. Amy hobbelt weer weg en ze loopt naar Arlon toe. die draait zich om, ziet ineens een harig wit monster en maakt zich groot, hoge rug en stramme pootjes, dikke staart en blazen!!! Ik was te verbaasd over zo'n reactie om in de lach te schieten. Wat een spul zeg! Even later zie ik Amy brokjes eten van de meiden, die zijn nog wat groot he muppet, dus snel de Royal Canin babybrokjes neergezet die ze zich goed liet smaken. En tja, vanaf nu gaat het hard.

14 augustus 2009
Vanmiddag heb ik ze aan de smaak van brinta pap met volle koffiemelk laten proeven. 3 beten in m'n vingers zo lekker vonden ze het, maar de anderen moesten er niets van weten. Vanavond een schaaltje voor ze neergezet en 1 voor 1 laten eten, lol, maar alleen Amber, Akira en Arlon gingen lekker smekken, maar no way dat de 3 die het vanmorgen niet moesten, vanavond ook een zeer vieze bek trokken en met alle macht bij het bakje weg wilden. Pffft daar zit nu al een kop op ;-) Maar de aanhouder wint en morgen is er weer een dag. Eerst eens even kijken of deze 3 geen koemelk intolerantie hebben, want dan gaan we gewoon over naar vleespap. Simpel. Bijvoeren is in ieder geval een noodzaak, want die dikke bavianen moeten persé bij Takira drinken en ach, dat buikje doet haar zo zeer...  Shana neemt steeds vaker de kuierlatten en denkt, jij doet het wel he, want mijn buik doet ook zeer. Kleinzerige Shana, jouw buikje heeft een paar krabbels, en lang niet zo kapot als bij je zus! Uitgenast is die meid. Maar haar koters worden steeds brutaler en zet ik regelmatig op een vetbedje buiten de kooi zodat ze andere dingen gaan zien en dat vinden ze inmiddels prachtig! Als ik zo eens in de benche kijk, dan wordt het aardig druk met al die beertjes...

2 augustus 20091
Tja, op deze dag stierf het eerste kitten van Takira dus... 10 dagen verder en we zijn er nog niet overheen. Duidelijk. Maar ook voor Shana gaat alles gewoon door. De twee meiden liggen nog steeds genoeglijk samen te moederen over hun kroost. Haar kittens groeien ook hard, Axel weegt vandaag 360 gram, Arlon 362 gram, Amy 346 gram, Akira 332 gram, Amber 338 gram en Angel ook. Ik vermoed dat ze door hun beweeglijkheid weinig aangekomen zijn vandaag, anders ga ik me maar weer zorgen maken. Er zit een echt kroelertje bij; Amy. Dat is zo'n lief meiske, net als haar broertje Arlon. Dit zijn echt 2 hele zachte karaktertjes. De rest zijn rasechte belhamels. Denderen door die benche heen als bavianen en geloof maar niet dat ze opzij gaan voor elkaar hoor. Welnee, je kan er toch gewoon overheen klimmen? Ze hebben met die kleine klauwtjes de huid van Shana ook al open gekrabbeld, dus ook haar verzorg ik nu met kamille thee en Calendulan zalf en ze vind het heerlijk. Inmiddels vind ze het al niet zo erg meer als ik stuk voor stuk de kleintjes op schoot neem om te aaien en lekker te kroelen. Als je ze aait komen die kleine kopjes omhoog en drukken ze het in je handpalm. Ook willen ze gaan klimmen om uit de benche te komen dus er ligt uit voorzorg al een vetbed voor de benche. Morgen ga ik ze eens een poosje op een deken voor de benche leggen zodat ze wat meer ruimte hebben en wat meer kunnen zien, want per slot van rekening zijn ze 14 augustus al 3 weken. Het gaat wel hard achteraf gezien. Daarna nog een weekje en kan het racen beginnen!

12 augustus 2009
Inmiddels zijn de kittens van Shana al weer 9 dagen en de eerste oogjes beginnen open te gaan. Het lichtste meisje Akira weegt 162 gram en de zwaarste kereltje Arlon weegt 216 gram. Ze groeien dus erg goed maar worden nu wel 2x per dag bijgevoerd vanwege het nestje van Takira wat gewoon allemaal door elkaar ligt in de benche. Het is een gekrioel van jewelste en beide moedertjes zorgen voor elkaars kroost. 

30 juli 2009
Op 28 juli heb ik 4 navelstrengen gevonden. Axel heeft hem nog steeds en de 5e heb ik vandaag niet naar gekeken. Ik ben zelf ook nog een nieuw bakken 'poezenmoeder' die haar draai nog niet helemaal gevonden heeft en druk zoekende is naar de juiste werkvolgorde van wegen, foto's maken, website aanpassen, huishuiden, kittens bijvoeren, Takira in de gaten houden en zorgen dat de andere katten ook voldoende aandacht krijgen. En vooral veel, heel veel kijken naar het kriebelende spul in die werpkooi.... Het is geweldig dat het nu in de woonkamer gebeurt, en niet zoals met Romy in de slaapkamer, want geloof me je mist de helft. Nu kan ik na 6 dagen een inschatting maken van de karaktertjes van de bebies en de reactie op gebeurtenissen van Shana. Ze vertrouwd me al wat betreft het bijvoeden van de kleinste en grootste, ook omdat zij dan ook uit het flesje krijgt en dat is echt leuk. Alleen als ik Akira aan het bijvoeden ben dan moet ik het onderspit delven als zij vind dat haar kind genoeg gegild heeft... Vanavond rukte ze haar echt uit m'n handen hoor! Ik gelijk loslaten natuurlijk. Maar vandaag heb ik eindelijk wel foto's kunnen maken van het spul. Je kan ze individueel zien bij Kittens. Allemaal hebben ze een eigen pagina gekregen. 1 Augustus zijn ze al een week en van hele kleine kittens is al geen sprake meer.... De kleine muisjes zijn dikke molletjes geworden.

28 juli 2009
3 Dagen oud zijn de huppels al weer. Shana doet het heel goed en de kittens groeien goed. Gisteren heb ik geprobeerd om met zo'n glazen 'bananen' flesje te voeren maar daar kreeg ik gooi neigingen van. Axel helemaal drijfnat van de melk en ikke ook... Wat een ellende zeg. Bij Arlon kreeg ik er ook niets in, toen ben ik maar gestopt ermee. Vandaag met een normaal flesje genomen en hoppa, mijn eerste succes met flessen ;-) Niet dat de dikke beer Arlon dronk, welnee want ze moeten aan de smaak wennen is me verteld. Nou, dan maar zachtjes in het flesje knijpen. Dus die zit voor de rest van de avond wel vol, haha. Vanavond de kleine Amber nog even bijvoeren want die groeit niet zo hard als haar zusje Angel. Deze is 34 gram gegroeid tegenover Amber die maar 16 gram is aangekomen. De rest zit tussen de 36 en 44 gram in 4 dagen. Het poesje Amy wat je bij de foto's op de rug ziet, is het zwaarste van de dames: 152 gram. Gelukkig is de rust hier weer een beetje terug gekeerd en zijn we al wat gewend aan de situatie en Shana is nog steeds helemaal in haar element. Kom nou niet aan die bebies van d'r want ze jat ze nog echt uit m'n handen hoor! En die kleine krengen laten zich heel goed horen als ze opgepakt worden. Die krijsen echt om mama. Nou die rent wel en snok, weg babie... Vanavond moest ik haar toch even plagen om de twee donkere torties uit elkaar te kunnen houden, die moest ik even vergelijken qua gezichtje. Mooi dat Shana het daar niét mee eens was. Na een uitgebreide knuffelbeurt was ze het voorval weer vergeten en lag ze er weer relaxed bij.

25 juli 2009
Toen de bevalling zich inzette, kwam Shana om troost vragen bij Takira. Die had daar geen zin in, wel een beetje wassen maar tegen haar aan liggen wilde ze niet. Dus koos Shana mij uit voor hulp. Ze kwam in m'n armen liggen met haar weeën en na tien minuten van hevig spinnen van de pijn brak haar water. Henk heeft haar voorzichtig in de benche gelegd die we verhoogd hadden en hier begon om 19.30 uur de eerste geboorte. Een mooie kater van 124 gram. Shana vond het prima om al die huppels eruit te persen, maar de rest liet ze aan mij over. Het verwijderen van het vlies van het kopje, het droogwrijven, het afbinden van de navelstreng nadat de nageboorte eruit was en zelfs het blijven activeren van de kittens was voor mijn rekening... Toen dat allemaal gebeurd was vond ze het prima. Het laatste kitten werd geboren om 23.47 uur en alles was tevreden lurkend om 1.15 schoon en rustig. Ik moet zeggen dat Shana helemaal tevreden was en doodmoe, maar daar deden wij niet voor onder hoor!. Na 3 uurtjes slaap gingen we naar het grut kijken wat heerlijk relaxed lag te drinken en mams keek echt zo van, kijk, dat heb ik toch maar mooi geflikt he! Het is een goed moedertje die de kittens perfect verzorgt verder. De kittens groeien goed en vanaf maandag ga ik ze bijvoeren want ze groeien wel érg hard, dus mams moet een beetje ontzien worden. Het enige wat Shana niet op prijs stelt is als wij in de tuin zitten, want dan komt ze ons halen. Wij moeten erbij zijn en het lijkt wel of ze vind dat het ook onze kindjes zijn. Het is echt ongelofelijk om mee te maken dat een dier je zo waardeert...