Het
wel en wee van onze katten. Het laatst geschreven verhaaltje staat
bovenaan.
4 februari 2012
Ik moet me haast schamen,
zo lang is het geleden dat ik iets schreef. Druk met de diverse website's en
lekker koken/bakken. Voor de katten heb ik weer eens Cosma kattensnoepjes
gekocht bij ZooPlus. Bestorven zijn ze hierop. Je hebt bijvoorbeeld altijd
wel eens een situatie dat ze direct naar je toe moeten komen, en zo'n tube
snoepjes bied uitkomst, grinnik. Even rammelen en 7 Noren krioelen rond je
benen. Ik voel me dan altijd de Rattenvanger van Hamelen ;-) Het uitdelen is
wel een ramp, want ze vinden ze zo lekker dat je uit moet kijken als je er
eentje geeft aan Bono; Shana wel eens in je duim kan bijten om te zien of
dat ook een snoepje is. Dus met het uitdelen is snelheid geboden.
Het heeft hier gesneeuwd,
net zoals overal uiteraard, behalve in de ren. Daar lag maar een beetje
stuifsneeuw. Dus vandaag een berg sneeuw in de ren gebracht. Wat een feest!
Zeker Droppie en Exxie hadden het helemaal naar hun zin. Rennen, graven,
verstoppen, ze vermaakten zich best. En ondanks dat het -13° is, willen ze
gewoon naar buiten. Koud hoor, met het raam open!
15 januari
2012
Zo zielig, Bono is ziek.
Afgelopen vrijdag begon hij met spugen en dat is 24 uur doorgegaan. Eten en
drinken deed hij niet meer. Pas zondags heeft hij 4 brokjes gegeten en een
paar slokjes water. 's Avonds 2 piepkleine stukjes biefstuk en voor de rest
héél zielig kijken en slapen, vooral slapen. Als je dieren eigenlijk nooit
iets mankeren, dan is dit zo sneu om te zien. En ook verontrustend, want wát
is er aan de hand... Wel zijn 3 poezels een beetje aan de nies, reden om de
jaarlijkse vaccinatie een maandje op te schroeven.
De kleine Hexx wordt een
grote Hexx. Bijna 3 kilo met 21 weken. En wat een energie blijft er in dat
kleine lijfje zitten. Als ze wil spelen, dan is er niemand meer veilig voor
haar. Drop is nog steeds haar hartsvriendin en samen maken ze de boel flink
onveilig. De 2 denderen samen de trap op en af, dus onze eigen manege blijft
in ere. Als Drop eens geen zin heeft, dan daagt ze toch gewoon een ander
uit? Niemand ontkomt aan haar speelwoede en met regelmaat doen hier de tena
ladys goede dienst ;-) want het is écht geen smoel om te zien hoe ze een
aanloop neemt, omhoog springt om zo met een plof bovenop Takira of haar
moeder Nyana te jumpen. Je hoort dan van het slachtoffer een zachte "oefff"
als ademuitstoot, al zakkend door haar of zijn poten, waarna het rollebollen
begint. Tuig is het, maar zulke lief tuig...
Ik ben mijn site weer eens aan het verbouwen. Het blijft
wel look-a-like, maar dit ding is een onding om te onderhouden, dus ik maak
hem voor mezelf eens iets gebruiksvriendelijker. Waarschijnlijk merkt
niemand dat er iets veranderd is, en dat zou mooi zijn.
De katten zijn hier zo gek als een deur, maar ja,
eigenlijk is dat niets vreemds. Het heeft gestormd en dat vinden ze
prachtig. Niet dat ze dan de ren in mogen, want als het dak eraf waait...
Neh, niet aan denken Syl! Dus ze blijven lekker binnen dan. Dan wordt het
speelstokje uit de la gehaald en het feest kan beginnen! Uhhh feest? ja,
voor de Hexx dan, want de rest krijgt geen kans meer. Die kleine meid
veranderd in een ware furie en is blind en doof, ziet alleen nog maar het
touwtje. Rent, vliegt, springt er achteraan en of dat er nou 1 kat in de weg
loopt of 6, dat zal haar niet bommen. Ze walst ze gewoon plat om maar het
touwtje te pakken te krijgen. Bloedfanatiek is ze en langer spelen als 10
minuten doe ik niet, want ze hijgt als een molenpaard dan. Zo'n klein ding
zou een hart attack krijgen van opwinding.
Met dit laffe weer zijn ze allemaal in de
veronderstelling dat het lente wordt en ze beginnen hun kraag uit te
trekken. Overal liggen plukken haar, dus is borstelen weer een noodzakelijk
kwaad. Vooral Bono vind het vreselijk om geborsteld te worden. Met 2 man kom
je eigenlijk nog handen tekort, want het is een glibberaal. De rest vind het
heerlijk om gekamd te worden, maar oef, die Bono... Maar het heerschap is
weer klit-vrij. Vocht en wind is bij hem garantie tot klitvorming en met
zijn dikke vacht is het extra moeilijk om tot op zijn huidje te komen. En
als hij dan eindelijk geborsteld en gekamd is, dan is het snoepies tijd, en
dat weet meneer heel goed duidelijk te maken!
Voor al mijn lezers een
heel goed, gezond en vooral liefdevol nieuw jaar. Verwen de diertjes maar
flink, en dan bedoel ik niet met overdadig voedsel, maar wel met veel
aandacht en liefde.
De katten gedragen zich ook
werkelijk voorbééldig. Aan de boom is niets meer te slopen, dus hebben ze
zich nu gericht op de kerststukjes... Dus morgen gaat alles weer terug de
dozen in. Ballen uit de vitrine kast, want terug hangen, dat was pas
nutteloos geweld. Nu er niets meer inhangt is het niet meer leuk. Volgend
jaar koop ik weer een echte, en geloof me, ik gooi ze er eerst in!!! Ik had
de boom expres laten staan voor mijn schoonzus, die wilde zo graag mijn
boompje eens zien. Nouuuu na de eerste aanblik schudde ze alleen maar
meewarrig haar hoofd... Tja Trees, wij hebben Noren, dat zijn boomklimmers.
O o, wat zeg ik nou weer... Noren? Boomklimmers? Echte boom? Dan moet ik
maar heel eigenwijs de Norenbezitters die een echte boom hebben geloven, dat
HUN Noren niet talen naar de echte boom. Tussen HUN Noren en ONZE Noren zal
toch geen verschil zitten? Toch? Nee toch?...
Zucht... Ik geef het op...
Ik kapituleer voor de katten. Zwak misschien maar ze vinden het véél te
leuk om elke nacht de boom steeds verder te slopen. 2e kerstdag waren we bij
de kinderen en de katten hebben feest gevierd. Zonder champagne, want dat
hadden de krengetjes bepaald niet nodig om in feeststemming te komen.
Joepieeee klimmen in de boom, tot in de piek!!! En gezellig achter elkaar
aanrennen IN de boom... Wij maar denken dat alleen de 2 kleintjes het deden,
nou mooi niet hoor, want bijna in de top zat een pluk pikzwart haar.
BONOOOOOO!!! Ik gedachten zie ik hem dan zijn evenwicht bewaren met zijn 7
kilo wat niet kan lukken. Dus in totaal lagen er 6 takken uit zijn voegen
verspreid in de boom en grond... Totaal verstrengeld tussen de snoeren van
de lampjes en slingers. Ballen, vogeltjes, vlindertjes en andere mooie
dingetjes zitten er niet meer in, en hang ik ook niet meer terug ;-( We
hopen dat het boompje het tot 1 januari overleeft met alleen verlichting en
slingers, maar we hebben er een hard hoofd in!!!
Tja, hoe zal ik het nou
eens subtiel kunnen vertellen dat niet ik, maar de katten winnen met mijn
mooie kerstboom?...
Ik kom vanmorgen op en kijk heel voorzichtig de kamer in om te zien of er schade is. Nee zeg, zouden ze het geleerd hebben dat de boom van mij is en ik gewonnen heb? Helemaal trots was ik op ze.
Totdat we vanmiddag even een half uurtje boodschappen gingen doen...
en ik ben een tutje met de boom, alles moet precies goed
hangen, alle lampjes recht, slingers heel precies. Nou.... compleet verbouwd dus. Maar we hebben vanmiddag de daderes gesnapt!!!
Het krengetje klimt er gewoon in!!!! Nou snap ik waardoor het komt dat alle vlindertjes die hoger in de boom zaten allemaal eruit gevreten waren. Trouwens, alles wat veren had is vakkundig vernield.... En ik had véél dingetjes met veertjes ;-(((
Tja ik heb katten... Nu 8
stuks. En een kerstboom. Eentje maar. En die wordt systematisch vernield...
Al die jaren dat we katten hebben, heb ik ze kunnen leren dat de kerstboom
van MIJ was, en HEILIG. Zelfs toen we 10 kittens hadden rondhobbelen bleven
ze er allemaal af. Tot nu. Droppie en Hexxie... Wurgneigingen krijg ik van
die twee! O niet als we in de kamer zijn hoor, dan kijken ze er niet eens
naar. Maar owee als we onze kont omdraaien en de kamer uitlopen! Ze sjouwen
er alles uit, vreten het kapot en lopen terug om het volgende eruit te
jatten. Net als bij alle andere katten hebben we het met de plantenspuit
geprobeert. Hebben ze maling aan. Wassen zich, draaien zich om en lopen
terug. Of je komt net de kamer in, en een klein poesje loopt met opgeheven
staart met een slinger in het bekkie net de kamer uit. Als je die afpakt,
wordt er nog verontwaardigd gereageert ook! Deze 2 boefies is echt tuig van
de richel. Maar toch ga ik het winnen van ze, ze zullen het (af)leren! Toch?
Ja toch...
Wat hebben
we het druk gehad... Schuren, verven, witten en sausen. Tja, heeft niets en
alles met katten te maken natuurlijk, want die vinden niets zo leuk als
helpen... Met hun neus bovenop je verfkwast zitten, uiteraard een renbui
krijgen als zojuist de deur in de lak gezet is en vooral niet naar buiten
willen, want stel je voor dat ze iets missen van onze activiteiten! Neh,
opknappen met 8 katten die rondrennen is bepaald niet ontspannend ;-) Maar
gelukkig is er niet een zo brutaal geweest om er tegenaan te gaan zitten.
Scheelt weer een jas schoonmaken. Alleen uiteraard Hexxie, die moest even
over de geverfde dorpel lopen. Dus de hele gang en keukenvloer onder de
kleine poot stapjes. Wel een grappig gezicht...
Droppie de
koukleum heeft een nieuw slaapplekje ontdekt. Bovenop het warme modem.
Misschien vind ze het zachte zoemen ook wel ontspannend?
Tjonge, das
lang geleden dat ik hier gekwebbeld heb zeg. Maar alles gaat ontspannen zijn
gangetje, alhoewel we regelmatig spierpijn hebben van het lachen om het spul
hier. Zo waren we vandaag bezig met het behangen van de woonkamer.
Hartstikke leuk natuurlijk en 7 katten waren van de partij. Toen ik een baan
ingesmeerd had, wilde de kleine meid toch eens komen kijken wat ik nou
eigenlijk deed en sprong op de tafel. Op de ingesmeerde baan. Na een paar
keer met haar pootjes gezwieberd te hebben liep ze op haar gemakje de hele
baan af. Wat een portret he. Gierend van het lachen moest ik dit natuurlijk
op film vastleggen.
Zo. Droppie hier. Woést
ben ik!!! Wat hebben ze hier nou weer in huis gehaald? HONDEN! 2 nog al
liefst! Niet om te blijven hoor, maar vrienden van de baasies hebben de
honden, en die gingen gezellig mee naar ons. Gezellig? NO WAY GOSÉ! Ik zat
op de trap toen Anita en Ben met die twee woestelingen binnenkwamen. Ik ben
nog nooit zo snel de trap opgerend, het was net of ik vleugels had. Tjonge
wat was die boevier Merel groot, zeker wel 2 meter! Die andere was veel
kleiner, dat was een teckel. De hele dag ben ik lekker boven gebleven.
Shana, Takira en Bono zaten buiten in de ren en die gingen mooi niet naar
binnen.
Op een gegeven moment kon
Shana haar nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en ging naar binnen toen ze
de honden niet meer hoorde, de lefhebber. Die kleine teckel Cato, die vond
de katten buiten reuze interessant. Ze had alleen de pech dat ze niet met
haar kop boven de vensterbank uit kon kijken. Dus ging die slimmerd midden
in de kamer zitten, dan kon ze die drie tenminste volgen met wat ze deden.
Ik ben 's avonds ook even naar beneden gegaan toen het rustig was en ik geen
honden meer hoorde. Mis gerekend van mij, want ze waren er nog steeds. Die
teckel zag me en kwam naar me toe. ZOEFFFF ikke weer naar boven al
blazend!
Kleine Exxie wilde het ook
wel eens proberen en liep de keuken in. Uhhh die kreeg een aanvaring met de
grote reus Merel. Merel zag haar de keuken in gaan, en sjokte er eens
naartoe want zij houd van alle diertjes, om vervolgens een heis op haar neus
te krijgen van die kleine uk. Zo klein als ze is, wist ze precies waar haar
klauwen voor diende. En blazen, oef wat was dat meisje boos. Merel keek eens
naar haar vrouwtje alsof ze zeggen wou "snap jij dat nou, ik doe toch
niks..." Voorlopig zijn ze al 2 uur weg maar ik ga mooi NIET naar
binnen, stel je voor dat ze niet échtweg zijn... Slik... Willen jullie de
twee honden eens zien, ga dan hier
maar kijken!
Brokkenpiloot in huis. De
kleine meid is zo ontzettend ondernemend en wild, dat ze voor de tweede keer
een nageltje van Droppie? In haar oogje heeft gekregen, net zoals de eerste
keer bleek achteraf. Die twee kunnen tekeer gaan! En het grappige is, dat ze
de rest van de groep ook aansteken met hun gerace. Minder was het dat ze
gisteren mank liep. Veel te wild gedaan. Na een nachtje bij ons op de
slaapkamer was het over. Verplichte rust dus die haar de volgende dag
duidelijk goed heeft gedaan. Het lopen en rennen ging weer als vanouds en ze
keek helder uit haar oogjes. En mede dank zij haar wilde fratsen kom ik er
niet toe om zelfs maar een kort verhaaltje te schrijven. Opletten en
bijsturen is hier het devies momenteel. Maar we doen het graag, want het is
een schatje. Ondanks dat we haar dagelijks 3 keer met zalf moeten behandelen
en ze antibiotica moet krijgen blijft ze lief. 10 weken is het dametje nu en
weegt 1400 gram en is met recht een 'vreetbeest'. En het vreetbeest lijkt op
een langharige cavia. Wat een vachtje heeft ze. Laag op de pootjes vanwege
haar leeftijd lijkt ze daar sprekend op momenteel. Als ik naar haar kijk,
krijg ik zo'n verliefde blik in m'n ogen want ze is zo mooi...
Jemig wat zijn we geschrokken
vandaag. Henk kwam me heel vroeg wakker maken, want er was iets niet in orde
met het oogje van Exxie en ik moest maar niet meer blijven liggen. Henk in
paniek, dan is het écht niet goed. Dus ik strompel m'n warme mandje uit en
wat ik beneden aantrof was reden om direct de DA te bellen... Exxie keek me
aan met een dik rechteroogje waar een rood, derde ooglid voor zat tot op
driekwart hoogte van haar oogje. Ach wat keek dat diertje verdrietig. Uit
heel haar blik sprak "hellepieeee"... De DA was er niet, maar zijn
vrouw ging hem direct bellen met mijn verhaal. Het bleek te gaan om een
bacteriële infectie, dus Henk is direct in de auto gestapt om een tubetje
zalf op te halen. Bij thuiskomst gelijk het oogje behandeld en na een uurtje
of 3 was er al verbetering te zien. Wat een geluk! Nu, vanavond na 2 keer
behandelen is het oogje nog verdikt, maar het derde ooglid is niet meer te
zien. Wat een bof voor het kleine meisje. Hoe het gekomen is? Geen flauw
idee. Gisterenavond was er totaal niets aan de hand. Maandag even ter
controle naar de DA uiteraard. Ik weet gelijk weer waarom ik toch zo'n hekel
aan het weekend heb...
Poosje niet geschreven, maar ik ben een website aan het
bouwen voor vrienden van ons. Ze hebben 2 honden, Merel & Cato en die
beleven natuurlijk hondse avonturen. Ook kan Anita daar heerlijk over
schrijven. Nieuwsgierig? Ga hier
maar kijken dan.
Met 7 weken doet kleine Exxie het meer dan goed.
Inmiddels eet ze niet, maar vreet ze, dus niemand kijkt er raar van op dat
ze inmiddels 938 gram weegt... Ze klimt al in de hoge plafond paal, maar
snapt nog niet goed hoe Droppie al die capriolen zo wild uitvoert en gaat
haar nadoen. Geen strak plan natuurlijk; we zijn Coco nog niet vergeten met
haar hersenschudding. Ook klimt ze pontificaal bovenop Bono die zijn dutje
doet in het hoge hangmandje, ook niet echt een strak plan. Als heer Bono
opstaat, neemt deze 6,5 kilo een vastgehaakt kitten mee, dus maar weer eraf
tillen, na de nodige foto's uiteraard.
En net zoals elk kitten gedaan heeft, gaat de kleine Hexx
gezellig mee als ik ga douchen. Rent met die kleine pootjes de trap op en
dat doet ze niet zachtjes. Tis net een beer zo bonkt ze, wel grappig. Je
hoort haar boven ook echt lopen. Niet gek natuurlijk als je bedenkt dat ze
bijna een kilo weegt met 7 weken...
Droppie kwam vanavond vol trots haar
'prooi' laten zien. Brrrrr ik héb haar geprezen, maar waar ze mee aankwam
was een half vermoorde mega grote spin... Regelmatig vinden we hier van die
grote, doodgespeelde krengen, maar deze deed het nog een beetje. Nou als ik
ergens écht bang voor ben, dan is het wel voor spinnen!
Exxie weet inmiddels wat ze op de bak
moet doen, dus de eerste plasjes en poepjes heeft ze daar ook keurig gedeponeerd.
Uiteraard heb ik haar er de eerste keer met veel geduld zelf opgezet, want
met piepen geeft ze aan dat ze 'moet'. Nog steeds wil ze maar 1 keer per dag
vast voer eten, slobber of fijne reepjes en een 2e keer hoef ik haar echt
niet aan te bieden, ze blieft liever de slagroom van mams. Groeien doet ze
als kool op dit menu: 674 gram met 5½ week. dus niemand hoort mij klagen.
Ze wordt echt rap op die kleine pootjes en speelt met alles wat ze maar
vind. Klimmen in mijn benen vind ze het einde, net zo als op mijn voeten
gaan zitten pitten. Ze klimt gezellig mijn rug op om op mijn schouder m'n
haar te gaan zitten wassen. Makkelijk hoor, zo'n thuiskapster ;-)
Het spelen van Drop met Exxie wordt
minder ruw en daar zijn we blij om. Maar die kleine laat zich ook niet op de
kop zitten, en bijt gewoon van zich af. Of gaat sluipend richting Drop om er
pardoes bovenop te 'springen'. We genieten dus weer flink.
Het is hier de hele dag door lachen met die kleine
dreumes. Zodra ze wakker wordt is het eerste wat ze doet, uit de benche
klimmen en dat gaat rap! We hebben voor haar het karpet weer terug gelegd,
want dat 'zwemmen', daar belast ze haar achterpoot spieren onvoldoende mee.
Daarna klimt ze op m'n pantoffels met de bedoeling om via mijn benen op
schoot te klimmen. Dus dat gaat weer het dekentje worden om mijn benen te
beschermen. En dan zitten ze rap boven hoor! Ze daagt de groten uit en die
leren haar momenteel dat ze niet zo hard moet bijten met die vlijmscherpe
tandjes. De eerste vleesslobber heeft ze vandaag ook gehad en die moet met
water, niet met kattenmelk. Hoezo nu al voorkeur? De hele dag loop ik met de
camera in de aanslag en geloof maar dat ze dit direct in de gaten heeft. Ze
gaat er gewoon mooi voor zitten, de diva. De benche komt aardig vol te
liggen, alle dames willen er sinds 2 dagen bij. Een super sociaal volkje,
die Vikingen ;-)
Trouwens, heb je al eens een kitten van 4½ week boos
gezien? Wij niet en hebben met stomme verbazing zitten kijken hoe Exxie boos
werd op Droppie... Oortjes achterover, zwiepen met het staartje... Ik had
niet eens de tegenwoordigheid van geest om de camera te pakken!
Exxie is 4 weken vandaag en
met een gewicht van 534 gram mag ze er best wezen. Ze begint al hoog op de
achterpootjes te lopen als de ondergrond ruw genoeg is. Op het zeil is ze
nog aan het 'schaatsen'. Komisch om te zien en ze probeert al 'hard' te
lopen. Baldadig wordt ze ook al en daar kunnen we echt om schateren. Die
piep kleine bokkensprongetjes die ze dan maakt, prachtig! Drop is nog steeds
helemaal idolaat van haar, alleen gaat het spelen in onze ogen nog te ruw.
Niet gek als je ziet hoe Droppie hier samen met de rest tekeer kan gaan.
Babetje gaat bovenop Droppie zitten, dus die spriet is niet anders gewend
dan zo moet je spelen. Ach, komt vanzelf goed als Exxie iets groter
is.
Oma Shana heeft iets nieuws
verzonnen: mij stalken. Zodra de avondmaaltijd ten einde loopt gaat ze al op
de keukentafel zitten en blijft ze net zolang achter me aanlopen totdat ik
met m'n bak koffie op de bank zit. Totaal vergenoegd schurkt ze zich dan in
m'n armen alsof ze zeggen wil: zo Bono, ik ben je weer eens te slim af. s'
Avonds laat is het eender, alleen dan laat Bono zich wel gelden en is het
altijd spannend wie de eerste is. En ach, de tweede gaat er gewoon bovenop
liggen. Lekker warm voor mij ;-) Meer heeft een mens niet te wensen...
Vanmiddag schoten we hier
allebei in de lach. Ooit weleens een zakje met koolvis voorbij zien lopen?
Nee? Grinnik dan hebben jullie vast geen Droppie in huis. Ik had het zakje
met de stukjes koolvis in het pannetje gedaan om te ontdooien. Dacht, dan
ruikt Drop het niet. Mis gedacht...
Tijd geleden dat ik geschreven heb,
maar er is hier ook zo ontzettend veel gebeurd waar ik niemand mee ga
vervelen. Maar Droppie bijvoorbeeld, heeft de hele keukeninventaris aan
ovens, magnetron, voerblikken en wat er nog meer op de plank stond kennis
laten maken met de vloer... Een enorme klap, een mega ravage met kapotte apparatuur
en uiteraard de vloer. Tafel beschadigd evenals de wasmachine. Zeer
waarschijnlijk is ze met de afsprong van de plank achter een snoer blijven
hangen, dus het domino effect was duidelijk.
Exxie wordt steeds brutaler en
actiever. Maar je kan toch goed merken dat het een kitten alleen is. Wat een
normaal kitten met 14 dagen al doet, daar doet de kleine meid een week
langer over. Verder niets mis mee natuurlijk, maar wij moeten een week
langer wachten tot er eindelijk eens actie komt grinnik.
Twee weken vandaag is (H)Exxie
en het is een slimme tante. Is mama even haar benen strekken, dan duikt ze
met een 'noodvaart' onder het kussen van de kruik, lekker warm zal ze
denken. En is ze wakker en mams is er nog niet, nou dan kruipt ze toch naar
de rand van de benche waar Droppie al zit te wachten op haar. Dagelijks
laten we haar meerdere malen 'lopen' op het kleedje om de spieren te
stimuleren zodat ze sterker worden want het blijft een lui varkentje. Kop
optillen, tja, waarom zou ze het doen? Er valt toch immers niets te beleven
zonder broertjes of zusjes? Nog een weekje, dan is het hek van de dam en
gaat ze op onderzoek uit en wordt het keten samen met Drop! Dus tot zolang
is het onze zorg dat ze zich zoveel mogelijk vermaakt, lekker veel kruipen,
op schoot en omhoog klimmen (oei, die nageltjes worden al scherp) We
genieten weer ontzettend van het spul!
Anderhalve week oud en ze
weegt 234 gram. Zwemmen doet ze nog steeds want zo'n dik lijfje is
natuurlijk moeilijk omhoog te hijsen. Ze kijkt nieuwsgierig in het rond en
is zoooo zoet. Nyana is nu echt blij met haar eigen kittentje waar ze mee
kan moederen. Nu eens niet voor andermans kittens, maar haar eigen kleintje.
Ik zie haar nog voor Coco zorgen. Zogen ondanks dat ze geen melk had
natuurlijk en nu heeft ze haar eigen kind. Dus we zijn blij voor ons
kleurige meidje. En ze wordt zelfs aanhalig! Ze gaat lekker liggen voor een
knuffel, terwijl ze altijd zo iets had van, gedver, je raakt me aan joh, nou
moet ik me weer wassen. Rijk ben je dan, zelfs zonder geld op de bank...
En Droppie, oooo die
Droppie die vind Exxie zo vreselijk leuk. Een beetje te leuk. Steeds
probeert ze in de benche te kruipen om met de kleine te 'spelen', maar die
is er nog veel te klein voor. Dus wordt ze weer uit de benche gebonjourd
door ons. Het is constant opletten en 's nachts gaat Drop samen met haar
hartsvriendin Babet naar de kattenkamer, met de deur dicht. Voor het eerst
zitten er katten opgesloten. Niet leuk, maar het is voor de veiligheid, dus
dan is het kiezen uit twee kwaden. En ach, ze hebben er eigenlijk niets van.
Geen commentaar, ze gaan gewoon slapen. En dat, terwijl zeker Babet NIET
tegen gesloten deuren kan. Wonderlijk...
Donderdag,
en Exxie, zo hebben we haar genoemd groeit als een kooltje. Een bijnaam
haddden we het eerste uur al: Hexxie (heksje). Dat komt omdat ze met 2 uur
oud over de kring van de handdoek heen klom, en zelfs over de kruik! Het was
dus een klein heksje wat wilde overleven. Nu, 5 dagen oud, 'zwemt' ze met
die kleine pootjes door de benche heen, en nog steeds over de kruik die we
als afscheiding hebben neergelegd, zodat de ruimte wat verdeeld/kleiner
wordt voor mama en kind.
Nyana
moedert nu goed over haar kleine meis en komt aangerend als Exxie piept als
ik haar wil wegen ;-) 160 gram vandaag, dus het gewicht is in 5 dagen tijd
verdubbeld. Lekkere dikbil... Mams heeft vast slagroom!
Heeeeel
voorzichtig beginnen we er vertrouwen in te krijgen dat dit kleintje blijft
leven.
Dinsdag
vandaag... Eigenlijk zouden vandaag de kittens van Nyana geboren moeten
worden... Helaas is het anders gelopen. Nyana beviel op 19 en 20 augustus
van 4 kittens. 2 Prachtkereltjes, doodgeboren. Door de zwakke weeën van
Nyaantje, die over het eerste kitten 10 uur heeft gedaan. Het meisje was
helemaal op en het tweede kitten werd om half 11 de volgende dag geboren.
Ook dood... Dit is gewoon te erg voor woorden. Direct met Nyana in mijn
armen (want ze was volkomen apathisch) naar de DA gereden waar ze een
oxitoxine spuit kreeg om de weeën op te wekken en nog 2 dosis om zelf thuis
te spuiten. Na 20 minuten, we stapten nét binnen en ik had haar in de
benche gelegd waar ze direct weer uitstapte en in de gang ging liggen, zag
ik haar derde kitten geboren worden. En dit kitten leefde!!! Oooo wat een
geluk... Alleen, de placenta, waar was die??? Nyaantje moest niks van het
kitten weten en ging elders liggen. Gelukkig heb ik een lieve vriendin die
ons direct te hulp kwam, want we waren door slaapgebrek niet meer helder van
geest. Zij fleste het kitten terwijl Henk en ik de rode lamp installeerde en
een kring van een handdoek zodat de warmte van de lamp (die op 38°
ingesteld werd) gevangen bleef en het
kitten niet de hele benche door ging kruipen. Het kitten bleef zoeken naar
haar mams, hartverscheurend. Maar Nyaantje had pijn en zag de zorg voor het
kleintje niet zitten. Steeds als wij haar bij het kleintje legde, ging ze
weg. 's Avonds om 7 uur vertrok ze naar boven waar ze in een iglo ging
liggen. "Laat haar maar even met rust" zeiden wij tegen elkaar.
Steeds ging ik even bij haar kijken en ze zag er droevig en zeer moe
uit.
Toen ze om
half 12 naar beneden kwam ging ik naar boven om de iglo te halen om te zien
of de placenta toch losgekomen was. Ik zette de iglo op de wasmachine,
haalde het kussentje opzij en hoorde 'piep'. Schonk hier geen aandacht aan
maar zag wel een placenta. Hehe, gevonden gelukkig dacht ik. Tot ik het hele
kussentje eruit haalde en een levend kitten aan de placenta vastzat! Nou dan
sta je met je mond open te kijken... Direct samen de navelstreng afgebonden
en doorgeknipt, kitten drooggewreven en geprobeerd om een flesje te geven.
Het kitten snapte hier niets van. Het kleintje was koud, dus direct bij haar
zusje in de benche gelegd, en ooo die was zo blij om iets tegen haar aan te
voelen! Samen onder de rode lamp, lekker warm. Nyana erbij gehaald en
eindelijk ging ze de kleintjes wassen. Het eerste levende kitten had
inmiddels de tepel gevonden, maar het tweede kleintje snapte er niets van,
ondanks herhaald aanleggen. Weer geprobeerd om te flessen, maar niets hielp.
De volgende morgen om 7 uur weer geprobeerd uit alle macht, maar het kitten
bleef ook koud en is zondag 's middags om half 3 overleden. Fokken is niet
voor watjes, maar deze 2 watjes hebben 2 dagen erg veel gejankt. Wat de pijn
van het verlies van 3 prachtige kittens ietsje dragelijker heeft gemaakt is
de vele mails en telefoontjes van fijne collega fokkers, die ik dus ook
hier, nogmaals wil bedanken. Nu, na 5 dagen kan ik er eindelijk over
schrijven...
Dinsdag,
nog een week te gaan. Ik hoop dan te kunnen schrijven dat er in huize
Vashyra gezonde kittens geboren zijn. Voorlopig blijft ze op het
aanrecht springen...
Gisteren
had ik domme katten. Ik had rode pepers geplukt om sambal badjak te maken.
Sta ik ze te wassen en bij 1 van die pepers was het puntje af. Een andere
was het puntje bijna af en weer anderen hadden gaatjes. Ik heb geen kat gek
zien doen hoor, maar ongetwijfeld hebben ze een zere bek gehad! Er zijn er
maar 2 die zo idioot kunnen zijn dat ze pepers aanvreten, nl Bono en
Droppie. Dus vandaag maar direct de nieuwe tubetjes 2 secondenlijm
opgeborgen ;-) Staat zo lullig he, als ze het bekkie niet meer open krijgen.
Tuig is het! En dan zeggen ze nog dat Noren een mooie 'beginners' kat is,
ha, laat me niet lachen! Met al die fratsen die die gekken uithalen???
Zondag,
weegdag dus voor Nyana. Jaja, weer 170 gram aangekomen. Madam weegt nu 5010
gram. Het is een lekkere dikke bolle vlek ;-) Nog 9 dagen en dan is het
zover. Ook nog 4 dagen te gaan voordat de kittens levensvatbaar zijn, mocht
ze eerder bevallen dus dat wordt nog even tandhakken voor mij. Na die 4
dagen zijn alle spoken verdwenen. O oeps, ook niet helemaal waar want dan
kan er nog... STOP Syl! Positief denken!!! Ach, ik weet ook wel dat alles
goed gaat. Het is immers een gezonde poes én uit sterke lijnen.
Verder is
ze heel bedachtzaam en vooral rustig. Alleen het springen op het aanrecht
doet ze nog steeds, alleen gaat het vaker mislukken. Die muts heeft er geen
erg in dat ze topzwaar gaat worden. Verder geniet ze echt aanzien van de
rest van de groep. En een klein wondertje: ik kreeg eergisteren de eer om
aan haar buikje te mogen voelen! Kreeg direct als protest een schopje tegen
m'n hand. Jaja, eindelijk heb ik 'leven' mogen voelen én zien!!!
Een
bevriende Cattery heeft ook een zwangere poes van 4 weken, en Sylvia denkt
dat Wyona
tegen de tijd dat ze net zover is als Nyana wellicht een rollator nodig zal
hebben. Die dame springt dus niet meer. Slimme meid!
Weer zat
meegemaakt. Dinsdag was Nyana op een haar na ontsnapt. Visite met kindjes
die de deur wagenwijd open lieten... Ik kon haar nog nét grijpen tijdens de
sprong naar de schutting... Mijn spieren zijn verkrampt geweest gedurende 2
dagen.
Vandaag
heeft Henk de ren anders ingedeeld. Pure noodzaak hoor, want het terras ligt
stijf tegen de woning aan een met deze hoeveelheid water die bijna dagelijks
naar beneden komt trekt het vocht de muren in. Niet dat er ooit regen komt
in de ren, maar alles is zo verzadigd van vocht. Dus de tegels eruit die
tegen de woning liggen, halve tegels er weer in terug, een geul graven en de
geul afdekken met gaas zodat de katjes er niet gezellig in kunnen gaan
graven. Gelijk even de hoge klimpaal op een andere plaats gezet evenals de
andere spulletjes. Nou ze zijn niet naar binnen te slaan! Normale katten
houden niet van verandering, maar ja, wij hebben nu eenmaal geen normale
Noren, die genieten er van!
Jaja, het
was vandaag de wekelijkse weegdag van Nyaantje. En... er is 190 gram
bijgekomen!!! De foetussen zijn nu rond de 65-125 mm groot en hebben al
donshaartjes. 49 dagen zijn ze nu en over 9 dagen zijn ze levensvatbaar.
Maar laat ze maar lekker zitten tot minstens 64 dagen hoor. Alleen heb ik
dat niet in de hand... Vanmorgen wilde ze zoals elke dag drinken in de
wastafel. Ze sprong te voorzichtig en gleed weg, zo langs de punt van het
wastafelkastje... Ik kan je verzekeren dat IK het voelde.
Zou ik toch
helemaal vergeten dat we een Droppie hebben he... Nou inmiddels kunnen we
haar beter Donderstraaltje noemen. Eerst kiept ze van een hoge plank een
grote zware Clivia naar beneden. Een klap zeg! Wij zaten in de tuin en
konden het geluid niet thuisbrengen, dus naar binnen gestormd en oooooo
alles, maar dan ook alles onder de aarde. En een lol dat ze hadden zeg met
die kluitjes! Wij niet dus.
Een paar
dagen later zag ze Nyana water drinken uit een vaas met gladiolen die ik in
de keuken vensterbank had gezet. Maar drinken is niet spannend genoeg. Neh,
je moet je poot erin zetten en vooral de vaas naar je toetrekken want dan is
het zo leuk als het water naar beneden stroomt... Wat doe je dan, juist, je
dweilt het water op, vult de vaas opnieuw en spreekt de boosdoener eens
vermanend toe. 2 Uur later... SPLESHHHH.... dus herhaal je het ritueel
nogmaals, alleen het vermanend toespreken wordt iets minder vriendelijk,
meer sissend. Een uurtje later WEER! Tja, toen de gladiolen maar in de
compostbak gegooid. Zonde hoor. Het vermanend toespreken veranderde in het
ene woordje: ROTMEID!
TADAAAAAA
hehe, eindelijk is het nu echt 100% zeker en ben ik overtuigd dan Nyaantje
babietjes gaat krijgen!!! Ze is in 1 week tijd 170 gram aangekomen! 6 weken
is ze vandaag. Wat een kleine rotmeid he, om me zo in spanning te laten
zitten. Gewoon 5 hele weken eerst afvallen, daarna nog net niet op het
gewicht komen van voor de dekking (maar wel in omvang toenemen) en dan
ineens van week 5 op 6 een explosie van gewichtstoename. Vanaf week 7 zal ik
de kitjes kunnen voelen en zien bewegen. Tenminste, als ze het goed vind dat
ik aan haar buikie kom. Heb zo het bruine vermoeden van niet... Dus dat
wordt dan geduldig zitten en vooral veeeeeel kijken.
Ik vreet
een boom als Nyaantje niet zwanger is want het is zo duidelijk als wat.
Grote roze tepels waar het haar rond wijkt, lieve kleine zadeltasjes en een
kleine 'schommel belly'. En ik mag haar niet meer oppakken. Je ziet haar
denken; afblijven, isse mijn! Ook ligt ze nooit meer samen met Droppie en
Babet in een mandje en van de kletser die ze altijd was is geen sprake meer.
Maar ik ben pas overtuigd als de weegschaal zondag gewichts toename
aangeeft. Ik gun het haar zo. Zou er nou door de dekkatereigenaar een
dekking gezien- of gehoord zijn, dan was een zwangerschap vanaf het begin
aannemelijker geweest. Dus nog 2 dagen tandhakken en dan de weegschaal pakken!
En dat terwijl ik het eigenlijk al 6 weken 'weet'. Maar ja, tussen weten en
zéker weten zit toch een wereld van verschil en natuurlijk had ik een echo
kunnen laten maken, maar weer in de auto, weer stress, neh, ik wacht wel af
want er is geen noodzaak toe. In ieder geval heb ik er weer de nodige grijze
haren bij.
Het broeien
in de groep is voorbij. Wat het geweest is, is waarschijnlijk de mogelijke
herplaatsing van Coco geweest (kitten van Takira uit haar laatste nestje).
Vind me raar, maar ik geloof heilig dat er meer is tussen hemel en aarde. De
herplaatsing is van de baan en de groep is weer rustig zoals vanouds. Zelfs
Henk was het opgevallen.
Ik geloof
er NIETS meer van. Nyana zou nu 5 weken moeten zijn, maar ze is nog niet
eens aan het gewicht van voor de dekking. En toch lijkt ze dikker... EN
blijft het gedrag veranderd... Zo af en toe krijg ik een kunstkop van mezelf
want ik zal toch geduldig af moeten wachten want ze zou al 7 ons zwaarder
moeten zijn.
Verder
broeit er iets in de groep maar ik kan mijn vinger er niet op leggen. Piepie
vraagt veel aandacht en loopt maar om Droppie te roepen dat ze bij haar moet
komen, Drop eet heel slecht en komt veel minder op schoot, Gizmo komt weer
regelmatig naar beneden en gaat de ren weer in, Takira is een enorme knuffel
maar poept tegenwoordig tussen de slippers van Henk in de keuken en als ik
's avonds de bank op kruip hebben Shana en Bono ruzie wie er als eerste op
mijn schoot mag. En wee o wee als Shana het eerste is! Dan is Bono diep en
diep beledigd en heb IK het gedaan! Wat kán die kat vernietigend kijken zeg
en negeert me dan volkomen, zeker een uur lang. Om na dat uur weer heerlijk
als een baby'tje weer in m'n armen te kruipen...
Druk met
schuren, verven, niets doen en de tuin. In die volgorde. Met Nyaantje gaat
het heel goed evenals met Droppie. Het spul is hier druk met socioën en
liggen vaak met z'n 3en in 1 klein mandje elkaar druk te poetsen.
Vorige
zondag Nyana eens naar haar tepels gekeken en in mijn ogen zijn ze roze en
groter. Ik ga me nog niet druk maken of het waar is, maar is het waar dan is
ze in de vierde week. Tja en toen maakte ik mezelf nieuwsgierig en moest
weer even spieken. Uhhh volgens mij is ze.... ;-) Ze vind het alleen niet zo
geslaagd als ik even buikie wil spieken, want ze is het zalven en pillen
proppen nog niet vergeten. Ach, die paar schrammen heb ik er wel voor over!
Vergeet ik
gisteren helemaal te vermelden dat we Droppie gelijk mee hadden genomen met
de controle van Nyana, want Drop stonk echt uit haar bekkie. Gelijk even
naar laten kijken dus, want ze is druk aan het wisselen en at ook minder en
die meid kan gewoon geen onsje kwijtraken hoor, de magere lat. Aggossie
heeft ze ontstoken tandvlees op de plaatsen waar de kiesjes niet snel genoeg
loslaten de arme ziel. Gelijk een AB kuurtje meegekregen en nu op de 2e dag
van de kuur eet ze weer als vanouds en heeft dus duidelijk minder pijn
ondanks dat ze haar kiesjes soms niet goed op elkaar krijgt met het
dichtdoen van haar bekkie. Nou ja, ene keer een te hard brokje en de
boosdoener is eruit.
Jippie!
Eind goed al goed!!! Nyana haar oogje is weer helemaal beter! Vanavond ter
controle naar Patric geweest en het gaatje in haar oogje was helemaal
genezen. Wat een opluchting... Eigelijk nu pas was het bindvlies mooi roze
zodat het nagekeken kon worden. Druppelen zoals de prognose was is niet meer
nodig. Ook nog even gesproken over de bijwerking van de Doxoral wat in de
bijsluiter stond was niet geheel juist. Alleen in een zeer hoge dosering,
van 40 mg per kilo gewicht kat kon dit resulteren in afwijkingen van het
skelet van de foetus en niet zoals in haar geval, 40 mg per dag. Dus dubbel
goed nieuws hebben we gehad. En nu maar afwachten en om met Cobie haar
woorden te spreken "wat die twee bekokstoofd hebben". Nu wil ik me
wel gaan verheugen ;-)
En nog een
heel erg leuk nieuwtje: Het kitten van Shana uit haar nestje van 2009, Akira
Lauri komt in de kalender van Royal Canin 2012 te staan!
Vashyra's Akira Laurie
Dit jaar
stond Bjorn Orlando (kitten van Takira uit haar nestje van 2009) als mister
December erin nadat ze mee hadden gedaan met de wedstrijd en het heerschap
2e werd bij de katten.
Vashyra's Bjørn Orlando
Dit jaar
had de eigenaar de foto opgestuurd zonder medeweten van iemand en vandaag
kregen ze te horen dat de mooie dame geplaatst zou worden op de kalender. 2
Vashyra kittens in 2 jaar, jemig ik ben trots!!! Maar ik weet zeker dat de
eigenaren van deze O&A nog veel trotser zijn, zij zijn namelijk de
fotografen van dit moois. Onze katten fotograferen zij ook altijd als er
iets opgestuurd moet worden naar bladen zoals Neocat of het Boskatblad ter
illustratie van een artikel dat ik geschreven heb, of gewoon zomaar. Voor de
duidelijkheid: deze 2 kanjers wonen samen bij Gerald en Bianca in Goes.
Met Nyana
gaat alles naar tevredenheid. Het ooglid wordt steeds minder rood dus ik
vermoed dat we aan het eind van deze week op controle kunnen en anders begin
volgende week. Gelukkig is het een voorbeeldig patiënte en liet gewillig de
pil in haar bekkie stoppen en drie maal daags haar oogje zalven. Den denk
maar aan jezelf; iets in je ogen krijgen is altijd pijnlijk!
Begin deze
week had ik het plan opgevat om ook Bono aan een tuigje in de tuin te laten,
net zoals de krielkip Droppie. Nou is Drop hier al een paar weken aan
gewend, dus ik dacht dat het een voorbeeld zou zijn voor Bono. Fout gedacht!
Speciaal voor hem is het een tuigje wat stevig is en geschikt voor grote
katten. Ik dat ding aangedaan bij hem, buiten gebracht en aan een lijn
gedaan. Gaat die dwaas liggen rollen, opstaan en zich omgooien, weer rollen
en ik maar steeds die lijn goed doen. De volgende koprol... VERDORIE, hij is
eruit, de snottebel! Met 2 koeiestappen was ik bij hem om nog nét zijn
staart te kunnen pakken. Hoppa, gelijk naar binnen jij, ga maar in de ren.
Bibberend controleerde ik het tuigje en zeer waarschijnlijk zat het voor de
beer toch te los en had hij zijn achterpoot door het kopstuk kunnen steken
met z'n dwaze gerol. Nou ik zal je zeggen dat ik (na het smaller maken van
het tuigje door Henk) toch eerst weer het lef moet krijgen om het nogmaals
te proberen... Bono is namelijk een kat die me 'leest'. Hij weet precies wat
ik wil gaan doen. Denk ik, ik ga hem eens borstelen, dan zie ik hem uren
niet. En denk ik, ik ga de groenten eens schoonmaken, nou hij zit al op het
aanrecht te wachten! Het is een heerlijk beest, maar dat zijn ze allemaal,
iedereen op zijn/haar eigen manier.
Het oogje van
Nyana gaat er steeds beter uitzien gelukkig. De oogranden worden al minder
felrood, ze kijkt helder en lijkt er geen tot weinig last meer van te
hebben. Uiteraard gaan we nog door met de medicatie. Alleen haar gedrag laat
me vermoeden dat ze zwanger is... Dus duimen we hier heel hard dat het
lichaam de cellen gaat absorberen, want de Doxoral kan zorgen voor
open ruggetjes of open gehemelten bij de kittens. Voor de zekerheid bel ik
maandag even naar de DA of de Doxoral gestopt kan worden; ze heeft het dan 7
dagen gehad.
Hier is
vanavond de vlag uitgegaan! Na controle bij Patrick vanavond zei hij
letterlijk "dit is een spectaculaire verbetering, en dat in 36
uur"! Vanmorgen oogde ze al beter en was al meer alert. Ze wilde al
weer uit de kraan drinken en had praatjes. (Nientje is een kletser). Na het
zalven en haar pilletje vertrok ze even beledigd naar boven, maar na een
half uurtje ging ze lekker richting de ren. Er kwam geen pus meer uit haar
oogje; wel was haar oogrand nog erg rood, maar dat moge duidelijk zijn met
zo'n beschadiging. In de loop van de dag werd ze steeds meer de oude, en
deed gewoon haar eigen 'ding' weer. Haar oogjes gingen steeds helderder
staan en van knijpen met de beide oogjes was 's middags al geen sprake meer.
Poeh wat een opluchting...
Het gaatje
in de tweede laag van haar bindvlies zit er nog steeds, maar dit zal
herstellen met 5 tot 7 dagen. De bloedvaatjes waren niet verder kapot gegaan
dus het ziet er gunstig uit. Zodra de oogranden niet meer rood zijn, maar
mooi roze zoals haar andere ooglid moeten we terug komen voor controle, en
dan zal er besloten worden of verdere behandeling met oogdruppels nodig is.
De rest van de groep is ook weer helemaal blij en zijn ook weer net zo
lekker actief als we van ze gewend zijn. Nyana kwam zojuist weer met haar 'beesie'
om te vertellen dat ze weer een prooi had gevangen. Nog niet 'eind goed al
goed' maar het begin is er!!!
Arme
Nyana... Zondag brachten we haar toch naar de dekkater? Nou vind Nyana
autorijden vreselijk en schiet acuut in de stress. Onderweg zag ik een
traantje en een piepklein stukje van haar derde oogvlies. Vuiltje in het
oogje denk je dan. Straks als we aankomen even schoonvegen. Zo gezegd zo
gedaan. Na aankomst het oogje schoongeveegd te hebben bleef het derde ooglid
lichtjes zichtbaar. Na contact met Cobie 's avonds laat vertelde ze dat het
derde ooglid nog steeds zichtbaar was en ik vroeg haar op mijn kosten een
tube oogzalf te halen 's maandags. Na overleg met haar eigen DA is ze toch
voor de zekerheid even langsgegaan. Na controle met vloeistof of er niet een
beschadiging was van het oog, (wat op dat moment niet bleek) kreeg Nyana een
tube zalf en is Cobie trouw aan het zalven gegaan.
Wel
vermoede de arts dat er een ontsteking achter het oog sluimerde en door is
gebroken door de stress van de reis. Maandagavond mailde ze dat het oogje
dikker werd en het derde ooglid duidelijk verdikt was en ook kneep ze met
het oogje. We hadden er beiden geen goed gevoel over. Cobie twijfelde ook
over de dekking van Diesel. Dinsdagmiddag belde ze dat het echt niet goed
ging met het oogje en we zijn haar gaan halen. Wat schrokken we toen we het
meisje zagen... Het huilen stond me nader dan het lachen.... De rechterkant
van haar kopje was echt opgezwollen. Jammer genoeg konden we 's avonds laat
niet meer bij onze eigen DA terecht, dus woensdag 's morgens vroeg zijn we
naar Patrick gereden.
De beste
man heeft natuurlijk al voldoende gezien, maar hier schrok hij merkbaar van.
'Jemig, dit is niet best mensen' zei hij, en een druppel pus viel op de
behandel tafel. Ik vertelde dat er 's maandags nog geen beschadiging te zien
was, helaas was nu er een ernstige beschadiging van een halve cm doorsnede
te zien! Het lichtte groen op met de vloeistof en beschenen door een
blacklight lampje. De beschadiging was door het eerste oogvlies gegaan en
had het tweede vlies bereikt en was in 2 dagen tijd al een zweer geworden.
We zijn er zo goed als zeker van dat Nyana zondagsmorgens vroeg een klap van
Gizmo gekregen heeft omdat het het krolse gedrag van haar niet leuk vond, en
niets is zo vuil als een kattennagel. Een kuur van een week met
Terra-Cortril met Polymyxine-B, 3 maal daags evenals een week 40 mg Doxoral
is zeker het vooruitzicht. Na een dag moeten we op controle komen om te zien
of de zalf, waar ook AB in zit de juiste therapie is. Daarna zal haar oogje
nog 4 tot 6 weken behandeld moeten worden met oogdruppels, welke krijgen we
morgen te horen. Of de dekking een succes is zal me een worst wezen, eerst
dit meisje weer helemaal gezond krijgen!!! Dit is een wrange les geweest;
ook al zit je al anderhalf uur in de auto en je vertrouwd iets niet, omkeren
en terug naar huis!
De dekkater
eigenaresse treft in dit verhaal geen enkele blaam, Cobie heeft meer dan
haar best gedaan en verdient een pluim voor haar goede zorgen!
Het normale
leven begint hier een beetje terug te keren. Droppie is momenteel een echte
schootklever, wat wij absoluut niet gewend zijn, maar hier ongelofelijk van
genieten! Wat een beest zeg. Als ze niet aan het rennen en racen is met de
rest, (ze begint voorzichtig te wennen aan het gemis van haar zusje) en Bono
en Takira, JAJA, TAKIRA de aarts saggerijn, offeren zich vrijwillig op om
zeker de bovenverdieping tot manege te bombarderen zoals vanouds. Denderen
dan weer de trap af om echt keihard door de woonkamer te speren; bankstel
wordt een steile wand race, waarna ze met een noodvaart de ren in vliegen en
vice versa. Ahum, kopjes koffie of een glas wijn worden op die momenten hoog
gehouden... Is dit niet het geval, dan duikt ze mijn schoot op om heerlijk
te gaan liggen spinnen en laat het aaien zich genietend welgevallen. En de
rest neemt dit gedrag eigenlijk een beetje over van haar. Bono kroop altijd
al bij me, maar nu beginnen Takira, Shana en zelfs Babetje en zelfs dit
gedrag geleidelijk over te nemen. Echt heel leuk en zo af en toe is het
dringen op mijn schoot. Wat een invloed een dwaas kitten van 18 weken kan
hebben.
Vandaag
hebben we Nyana naar Red Diesel gebracht. Na een minuut of 10 geblazen te
hebben, uh Nyana dus, ging het na ons vertrek steeds beter tussen die twee.
We hopen echt dat de dekking een succes wordt, want het meidje is echt aan
kittens toe, hoeft ze niet meer te 'stelen', maar heeft ze straks haar eigen
baby's. Wat zal ze hier van genieten! Wat ons betreft had ze nog even mogen
wachten, maar de natuur laat zich niet dwingen en nogmaals op de pil is ook
niet alles, dus uit twee "kwaden" kies je het beste. Babetje is
ook krols, maar zij moet nog even op de pil, want 2 nestjes tegelijk doen we
nooit meer. De moeders en
kittens moeten de best
mogelijke zorg krijgen en zeker voldoende aandacht. En Babetje vind het
mee-moederen ook het einde, dus haar tijd komt nog!
Nou mensen,
het is hier nog steeds errug rustig... Droppie mist haar zus nog steeds en
de rest ziet het ook even niet zo zitten zonder die herrieschopster. Denya
zelf heeft het reuze naar haar zin in haar nieuwe huisje en vermaakt en
verwonderd haar nieuwe eigenaren en huisgenootjes.
Droppie heeft
zich uit pure verveling maar apporteren aangeleerd...
Gisteren
hebben ze mijn zusje Denya naar haar nieuwe huisje gebracht.
En nou ben ik alleen...
En zij ook...
Tuurlijk niet echt, want bij haar leven nog 3 andere katten en ik hier heb 6
vriendjes. Maar TOCH zijn we alleen want we missen elkaar...
En Denya wil nu niet eten... En ikke ook niet...
Maar mijn vrouwtje zegt dat het morgen allemaal goed komt, en als mijn
vrouwtje dat zegt dan geloof ik haar. Ik heb in ieder geval wel een
theelepeltje natvoer op. Maar ja, daarom ben ik natuurlijk ook het
zorgenkindje hier. We zijn hier allemaal errug rustig hoor, want niet alleen
ik mis haar, maar de rest van de groep ook. Nyana is haar aan het zoeken,
want die mist haar 'nepdrinkkindje' en Piepie mist haar 'poetsvriendinnetje'
en Bono loopt ook met zijn ziel onder zijn poten. Die probeerde vanavond
zelfs de hordeur open te maken wat hem lukte dus die liep met Nyana in zijn
kielzog buiten te zoeken naar Denya! Het vrouwtje was achter in de kas bezig
draait zich om en ziet ineens dat zwarte monster los in de tuin samen met
Nyana. Dus ze geeft een brul "HENK"! De baasie kwam aangestormd en
samen hebben ze die twee ontsnappers naar binnen gebonjourd. Tuig he...
Ik wou
jullie dit even vertellen, maar eigenlijk heb ik geen zin meer en het
vrouwtje ook niet. Dus gaan we maar samen op de bank hangen, samen zielig
zitten zijn en hopen dat het morgen beter gaat. Ik ga lekker op haar
schootje kruipen, dan mis ik mijn zusje wat minder...
Goh
laat ik zelf eens iets schrijven, dus Syl hier. Nog
een paar dagen en dan gaan we Denya naar haar nieuwe
huisje brengen. Sjoerd en Leoni kunnen haast niet
meer wachten. Ze mailden vanaf hun vakantie adres
dat ze wilden dat het alvast dinsdag was. Denya is
hier een maand langer gebleven en is uitgegroeid
onder onze ogen tot een enorme belhamel met een
gouden hartje. Super sociaal en de meiden Nyana en
Babet zullen dit kind ook enorm gaan missen. Bij
Nyana gaat Denya gezellig 'nep' liggen drinken en
voor een flinke wasbeurt is Babet de aangewezen
'moeder'. Als het slaaptijd is, liggen deze 4,
Droppie erbij natuurlijk, altijd op een kluwen in 1
klein mandje of samen op de bank zodat er voor mij
zeker geen plaats meer is, want Bono, tja die wil er
toch ook wel bij liggen...
Droppie
blijft een verhaal apart en ik geloof dat deze
filmpjes dat het beste illustreren...
Hey
tweebeners, vandaag zal ik maar weer eens het voortouw nemen, want
de rest heeft last van de warmte... watjes... Oftewel, Drop hier.
De naam Droppie bevalt me wel, maar ietsje sjieker is
'zilvervisje' he. Ach wat maakt het uit, ik luister overal naar.
Zéker als het vrouwtje me roept, want dan gaan we buiten lekker
'wandelen' op de arm. Ik vind dat helemaal super en blijf ook heel
stil zitten want als ik lastig zou gaan doen, dan moet ik naar
binnen en ik ben niet achterlijk natuurlijk. Veels te leuk in de
tuin. Alhoewel vanavond...
De
baasie heeft het grote terras klaar en eigenlijk zouden ze dat het
liefste afzetten met gaas, zodat we lekker bij hun kunnen zitten
in de tuin. Maar toch hebben ze daar hun bedenkingen bij, omdat
zij dan 'opgesloten' zitten en er weer een deur in moet komen, dus
kortom, moeilijk moeilijk moeilijk. Juist omdat we een grote ren
gaan krijgen achter in de tuin, met een hele lange uitloop er naar
toe. Ze moeten er nog eens over nadenken... jaja... Maar goed, ik
zal even op me verhaal terug komen. Juist omdat ik vrouwtje altijd
roep om effe te gaan wandelen had ze het plan opgevat om me een
tuigje om te doen zodat ik lekker even in de tuin kon ravotten. Zo
gezegd zo gedaan. Ik kreeg een 'jas' aan, lijntje eraan en hoppa,
lekker rennen!. Ja duh, een stukkie touw en ik kon tot achteraan
het terras komen, om een bak met planten heen en toen??? Ik kon
niet meer terug en raakte in paniek! En zo klein als ik ben, was
ik ineens bere sterk en trok met mijn lijn de bak om. Ik schrok me
helemaal het hubekelubus en het vrouwtje kwam me 'redden' Uhhh ze zette de plant
weer overeind... en de baasie pakte me snel op en troostte me.
Bibberend zat ik op zijn schoot... en het enigste wat ik wilde was
naar binnen... veilig...
En
dat mocht dus niet!!! Ik moest mijn ervaring
'verwerken'... Ja maar mooi dat ik niet meer op de grond ging
hoor! Het vrouwtje zei, 'zie je nou wel dat je naar 'mama' moet
luisteren? Buiten is het eng en kunnen er dingen gebeuren. Tja, ik
moet het mens gelijk geven. Doe me aan een tuigje met een stukkie
touw en er gebeuren enge dingen. Ik heb zeker een uur op schoot
gelegen, zonder touwtje of tuigje en piekerde er niet over om op
de grond te springen! En voelde me o zo veilig. Daarna nog even
een rondje tuin op de arm en nu kan ik mijn trauma eens gaan
verwerken, maar voorlopig hoef ik effe niet "los" naar
buiten!
Hoi
piepeltjes, Droppie hier. Jaja, zij een DB beginnen... Nou daar is
tegenwoordig effe iets anders voor nodig hoor. Ze houd er namelijk
niet van dat de kittens de deur uitgaan, dan is ze gewoon
dagenlang stik van slag. Enne, die wijsheid heb ik van mijn mams.
Niet dat ik dat snap, want ikke ben er toch nog? En Denya ook.
Maar Dizzy is verhuisd en nu DeeDee ook al. Ze merkt aan ons dat
wij ook een beetje van slag zijn. Gelukkig hebben wij Nyana nog
die zich over ons ontfermd, want aan mama hebben we mooi niks
meer! Nientje laat ons lekker 'nep drinken' en met haar kunnen we
lekker socioën op z'n kats.
Ooit
wel eens gehoord dat een kat last kan hebben van hooikoorts? Nou
mijn zus Denya is er zo eentje. Zweven de pollen door de lucht dan
moet ze niesen! En er vliegt hier wat hoor. Gisteren en vandaag
regende het, en dan heeft ze er geen last van.
Vandaag
mocht ik even op de arm van mijn vrouwtje door de tuin lopen. Ze
schoot in de lach toen ze mijn lijfje voelde, ik leek wel een
sjiewawa zo bibberde ik. Maar mén, das me eng hoor! Al die vogels
die naar me riepen dat ik op moest zouten en er liep ook nog een
andere kat achter de heg, brrrrr. Neh, ik ben écht blij dat ik
hier mocht blijven wonen. Ik ben dikke maatjes met Heer Bono en
met Piepie passen we samen door 1 deur. Gizmo vind ik een te kekke
kerel en Nientje is een schat. Met mams kan ik lekker dollen en
zelfs soms met Takira al kan die soms flink saggo doen. Het leven
is een feest in de Hengstdijkse Kerkstraat!
Ik
ben gék op onze katten, en hou van schrijven over deze magnifieke
beesten, dus leek het me logisch dat ik ook op de Cattery site
hier stukjes over ging schrijven. Waarom ik daar zo lang mee
gewacht heb is mezelf een raadsel. Erg veel mensen lezen het
Dagboek van Gizmo sinds 2002, onze HTK op mijn andere, algemene
kattensite. Hier zou zelfs een boek van uitgebracht worden mits ik
de voorwaarden zou accepteren wat ik niet deed. Dus een
logisch gevolg is dat ik de avonturen van de Noren op de Norensite
ga vertolken. Het zal vaak 'verteld' worden door de dieren zelf op een
humoristische manier. Stoor je vooral niet aan de
'taalfouten' want ik heb nog nooit een kat zien schrijven... Lees
het dus op zijn 'kats'.
